ZBIGNIEW  SAWAN
Właściwie-  Zbigniew Edmund Nowakowski urodził sie  14 kwietnia 1904 w Woskresienówce, w guberni kurskiej. Aktor - amant kina niemego i dźwiękowego, reżyser teatralny, dyrektor teatrów. Brat aktorki Jadwigi Nowakowskiej-Boryty. Od 14 roku życia mieszkał w Warszawie. Jako 16-letni szwoleżer brał udział w obronie Warszawy i kontrofensywie 1920-go roku. W latach 1923-26 był słuchaczem Oddziału Dramatycznego Warszawskiego Konserwatorium, w sezonie 1926-27 zadebiutował w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie przyjął pseudonim Sawan. W latach 1927–31 pracował w wytwórniach filmowych; występował gościnnie w teatrach całej Polski razem z pierwszą żoną Marią Malicką i Aleksandrem Węgierko, 1932-35 – był związany z teatrami warszawskimi, występował gościnne w Łodzi, Poznaniu, Krakowie i Wilnie, 1935–39 prowadził z żoną,Teatr Malickiej; w tym teatrze wystawił przedstawienie dyplomowe, kończące studia reżyserii w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. Na ekranie debiutował w 1928 – w filmie "Dzikuska" należał do czołowych amantów przedwojennego kina polskiego, do wybuchu wojny wystąpił w 12 filmach: "Huragan" Tadeusz Orda; "Przedwiośnie" – Cezary Baryka; "Pod banderą miłości "Andrzej; "Człowiek o błękitnej duszy"– malarz Jan, "Policmajster Tagiejew" - Władysław Klicki; "Tajemnica lekarza" – Robert Paynot, "Serce na ulicy" – Henryk Baczyński, "Uwiedziona" , "Pałac na kółkach", "Ostatnia brygada" i jedyny ocalały z Jego udziałem"Czarne diamenty" – jako inzynier Nawrat - ten film ukończony tuż przed wybuchem wojny zaginął, został odnaleziony dopiero w latach 80 - tych i jego premiera odbyła się w 1981r. W pierwszych latach okupacji niemieckiej - 1940–41 pracował jako kelner w warszawskiej Kawiarni Artystów Filmowych, jako aktor i reżyser w kabarecie - Na Antresoli. W 1941 został aresztowany, więziony na Pawiaku, trafił do KL Auschwitz-Birkenau, gdzie był przez 8 miesięcy. Jego aresztowanie związane było ze sprawą Igo Syma - na którym wyrok za współpracę z okupantem wykonało polskie podziemie. Został zwolniony o bozu, prawdopodobnie dzięki wstawiennictwu swojej żony, Marii Malickiej, która utrzymywała znajomości z Niemcami (po wojnie za te kontakty została objęta przez ZASP dożywotnim zakazem występów w Warszawie )- pracował w jawnych teatrach warszawskich m.in. Miniatury. Po zakończeniu wojny, w 1947 w różnych miastach Polski pracował – z aktorką Lidią Wysocką – drugą żoną, wyruszył w tournee po Polsce. Wtedy po raz pierwszy przybył do Szczecina. W latach 1948-50 organizował życie teatralne miasta. Pracę rozpoczynał w Teatrze Małym, który 31 sierpnia 1948 roku decyzją Ministerstwa Kultury i Sztuki wykreślono z listy teatrów działających w Polsce. Jesienią tego samego roku powołał do życia Państwowy Teatr Polski, który swą działalność rozpoczął w styczniu 1949 roku. Placówką tą kierował przez dwa lata. Był inicjatorem uruchomienia drugiej sceny - Teatru Współczesnego (1950) - i pomysłodawcą umieszczenia tego teatru w budynku Muzeum Morskiego przy Wałach Chrobrego. Grał i reżyserował. Za jego największy sukces uważa się wystawienie "Wiele hałasu o nic" Williama Shakespeare'a, spektaklu, którym zadebiutował jako reżyser na szczecińskiej scenie i "Bajki" Michała Swietłowa. Jako dyrektor wprowadził do repertuaru 8 sztuk współczesnych, w tym 3 polskie... W kolejnych latach m.in. organizował Operetkę Gliwicką, był reżyserem Operetki Warszawskiej, kierował Teatrem Dramatycznym w Białymstoku, reżyserował w Teatrze Rozmaitości w Krakowie i warszawskim Teatrze Klasycznym; zagrał wiele ról filmowych i telewizyjnych. Wystąpił w filmach - "Odwiedziny prezydenta" ; "Popioły"; "Katastrofa"; "Stawka większa niż życie" – generał Inteligence Service; "Epilog norymberski" ; "Sygnały MMXX" – kierownik stacji kosmicznej Luna-Nord ; "Hydrozagadka"; "Drzwi w murze"; "Janosik"; "Wielka miłość Balzaka"; "Honor dziecka"; "Zagrożenie"; "Akcja pod arsenałem" – ojciec Tadeusza Zawadzkiego; "Noce i dnie"; "Okrągły tydzień"; "Rodzina Połanieckich"; "Aria dla atlety" ; "Klejnot wolnego sumienia"; "Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy"; serialu "Dom" – profesor; "Ceremonia pogrzebowa" i ostatni jego film z 1984 r "Umarłem, aby żyć".  Zmarł 4 czerwca 1984 r w Warszawie. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim.