WŁADYSŁAW  GRABOWSKI
Urodził się 1 czerwca 1883 r w Warszawie. Absolwent Klasy Dramatycznej Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Debiutował w 1905, pracował na scenach teatrów Łodzi, Warszawy Krakowa i Petersburga. Artysta niesłychanie dystyngowany i elegancki. Był znanym, stałym bywalcem warszawskich lokali. Nie stronił od wykwintnego towarzystwa, artystycznej bohemy, lubiany i skory do żartów. Na ekranie zadebiutował już w kinie niemym, 1911 w obrazie - opartym na powieści Elizy Orzeszkowej - "Meir Ezofowicz". W okresie międzywojennym wystąpił w ponad 30 filmach, były to głównie role komediowe, farsowe - m.in. "Dorożkarz nr 13"- Jan, arystokrata, który stracił cały majątek i został „kamerdynerem” swego przyjaciela Felka dorożkarza- szczęściarza."Dwie Joasie"- komiczny krawiec Anzelm, " Czy Lucyna to dziewczyna?"- baron Amadeusz Maria de Witz, stworzył znakomity duet z Mieczysławą Ćwiklińską, "Dodek na froncie" - zabawny Książę Władimir, "Ja tu rządzę" - hrabia Anatol Rzeszotarski, "Wacuś" - Łęcki, adorator Centkowskiej - znowu z Ćwiklińską, "Czarne diamenty"- Ildefons "Trójka hultajska" - Farfacki, "Sygnały"- markiz de Boncroix, dwukrotnie -"Trędowata" w 1926 - rola księcia Znanieckiego, 1936 - jako hrabia Trestka zakochany w Ricie Szyliżance, "Wrzos"- hrabia Kołocki, lowelas i przyjaciel Sanickiego, "Żona i nie żona"- Ignaś. Podczas okupacji sporadycznie występował w tzw. teatrach jawnych. Po wojnie współpracował z Polskim Radiem - razem z Kazimierzem Rudzkim prowadził cykl audycji "Wesoły kramik". W 1953 r obchodził 50- lecie Pracy Artysytcznej. W uznaniu zasług, odznaczony wieloma nagrodami państwowymi. Wystąpił w kilku powojennych filmach : -" Dwie godziny", "Skarb" i "Za wami pójdą inni". Znakomity aktor, gawędziarz, legenda polskiego teatru i przedwojennej Warszawy.  Zmarł 6 lipca 1961 roku w Warszawie. Spoczywa w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Powązkowskim.