STEFANIA  GÓRSKA
Urodziła sie 6 stycznia 1907 roku w Warszawie, nazywana Stefcią, właściwie Stefania Zadrozińska. Aktorka, piosenkarka, tancerka, kompozytorka. W 1928 r. ukończyła Szkołę Umuzykalnienia i Tańca Scenicznego Tacjanny i Stefana Wysockich w Warszawie i rozpoczęła pracę pedagogiczną w tej szkole. Zadebiutowała w 1928 r. w teatrzyku Qui Pro Quo, jako śpiewająca tancerka w zespole Tacjan Girls. Śpiewała solo i w tercecie z Ireną Różyńską i Zofią Terne, jako solistka, zyskała dobre recenzje, m.in. w „Kurierze Warszawskim”. Nagrywała dla „Syreny Record”. W 1929 r. występowała na pierwszej Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu. W 1930 r. w rewii "Maj za pasem" w „Qui Pro Quo” zaprezentowała w duecie z Mieczysławem Foggiem tango własnej kompozycji - "Nasza jest noc", które stało się wielkim przebojem. Była krótko związana ze słynnym, aktorem i konferansjerem Fryderykiem Jarosym, (odbiła go Hance Ordonównie), jednak wkrótce zastapiła ją Zofia Terne. Stała się gwiazdą kabaretów, występowała w „Bandzie”. Dała się poznać jako aktorka, piosenkarka, tancerka i parodystka. Komponowała piosenki do tekstów Juliana Tuwima, były to : "Dziewczynka z zapałkami", 'Głos z daleka", Rozstanie i najbardziej znana - Nasza jest noc. Z tekstem Jerzego Jurandota - Kobieta anioł , ze słowami W. Bonińskiego - "Żoneczka" i z własnymi słowami - "Niech nikt o tym nie wie'. Z „Bandy” przeszła w 1933 r. do „Rexa”, występowała w „Cyganerii”, „Starej Bandzie, Hollywood”„Cyruliku Warszawskim”, teatrze „Buffo”. - gdzie odniosła wielki sukces w "Porwaniu Sabinek"; grała w „Małym Qui pro Quo”. W 1933 r. zadebiutowała na ekranie w roli tancerki Meli, w dramacie "Zabawka" (reż. Michał Waszyński), grała w filmach "Antek policmajster"- córka gubernatora, "Papa się żeni" (reż. Michał Waszyński) - tancerka, "Córka generała Pankratowa" (reż. Mieczysław Znamierowski) - dziewczyna w restauracjii, nieocalałej "Paradzie Warszawy" (reż. Konrad Tom). "O czym się nie mówi". Po wojnie wystąpiła w "Inspekcji pana Anatola" (reż. Jan Rybkowski) i "Café „Pod Minogą” (reż. Brok Bronislaw), w epizodycznej roli w "Historii współczesnej" (reż. Wanda Jakubowska). Komponowała piosenki do słów Juliana Tuwima. Przebojem był "Głos z daleka"; napisała kilkanaście piosenek m.in "Dziewczynka z zapałkami" "Rozstanie" Z tekstem Jerzego Jurandota - "Kobieta anioł" , ze słowami W. Bonińskiego - "Żoneczka" i z własnymi słowami - "Niech nikt o tym nie wie", wielki przebój: "Czy pani Marta jest grzechu warta", "Dla ciebie zrobię wszystko", "Gdy zobaczysz ciotkę mą", "Ukradła mi szantrapa", "Pan Agapit". "Bubliczki" (muzyka G. Bogomazow, słowa Andrzej Włast). Okupację hitlerowską przeżyła w Warszawie. Po wojnie, w 1945 r. wystąpiła w Teatrze Syrena w Łodzi w programie "Inne czasy". Od 1948 r. związana była z warszawskim Teatrem Syrena. W latach 60-tych i 70-tych brała udział w koncertach estradowych, w kraju i za granicą.W 1974 r. zaśpiewała nawet z jazzowym zespołem "Hagaw" na festiwalu Old Jazz Meeting ’74 w Warszawie. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a także Złotą Odznaką za Zasługi dla Warszawy i Zasłużony Działacz Kultury. Zmarła 3 sierpnia 1986 r w Warszawie. Spoczywa na Cmentarzu Komunalnym na Wólce Węglowej w Warszawie.