STEFAN   JARACZ
Urodził się 24 grudnia 1883 r Żukowicach Starych koło Tarnowa. Aktor teatralny i filmowy, pisarz publicysta. Studiował na Uniwersytecie  Jagiellońskim na kilku kierunkach, ale porzucił je - pobierał naukę  w teatrze w Tarnowie. W 1904 r zaangażował się do Teatru Ludowego w Krakowie i tu debiutował, następny był Poznań skąd w 1907 r został powołany do wojska austriackiego. Od roku 1908 - 11  pracował na scenach Łodzi ,  od  1911 Warszawy - w Teatrze Małym i Polskim u  Arnolda Szyfmana. Został przymusowo ewakuowany do Rosji - występował tam na scenach Moskwy i Kijowa. Powrócił do Warszawy w 1918 grał na scenach Teatru Polskiego , Reduty, Rozmaitości i Narodowym a  gościnnie w teatrach Łodzi i Poznania. Miał problem z chorobą alkoholową, za sobą próbę samobójczą, popadł w depresję. Był konfliktowy  i nie mógł znaleść  stałego zatrudnienia - pokonał  ten stan i z Zespołem  Teatru Wędrownego w latach 1927 - 28 wystąpił w ponad 90 miastach. Otrzymał etat  w Teatrze  Narodowym , następnie Polskim w Warszawie potem w Wileńskiej Reducie i w Teatrze im J. Słowackiego w Krakowie. W latach 20 był uznanym aktorem , pracował w teatrach Warszawy - grywał postaci  - ludzi  biednych, naiwnych  wyrzuconych  poza nawias historii, skrzywdzonych, poniżonych, ale traktował  je  bez sentymentu wydobywając gorycz , ale i skrytą chęć buntu - daleki od afektacji - oszczędnie wykorzystywał środki aktorskie. Przed kamerą wystąpił już w 1912 roku w obrazie "Obłąkany", 1914  "Bóg wojny", 1921 - "Cud nad Wisłą"- zagrał  w blisko 30  filmach m.in. - "Księżna Łowicka"- 1932,"Biała trucizna","Młody las" 1934, "Kocha, lubi, szanuje", "Jego wielka miłość" - 1936 "Róża", "Pan Twardowski". Był jednym z założycieli  Związku Artystów Scen Polskich. W 1930 r założył  w Warszawie Teatr Ateneum , który z niewielką przerwą prowadził do wybuchu wojny. Scena ta była bardzo popularna  o wysokim poziomie  artystycznym. Po wybuchu wojny znalazł się w Lublinie - kiedy teatr w którym pracował, został przez niemców zamknięty - powrócił do Warszawy. Konspiracyjnie występował  jako recytator  i na tajnych kompletach uczył gry scenicznej w ramach PIST (Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej).  W 1941 r był jedną z ofiar represji na środowisku aktorskim , po wykonaniu przez polskie podziemie egzekucji na aktorze kolaborancie Igo Symie. Został aresztowany i przewieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Po licznych interwencjach został zwolniony , jednak był już ciężko chory. Zmarł 11 sierpnia 1945 r w Otwocku. Został pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza Powązkowskiego.