MIRA  ZIMIŃSKA

Właściwie  Marianna Burzyńska Zimińska- Sygetyńska.                                                Urodziła się 22 lutego 1901 r  w  Płocku. Aktorka teatralna, kabaretowa filmowa reżyser i pedagog. Już jako dziecko występowała na scenie.  Od 1919  roku występowała w kabaretach: Qui pro Quo; Morskim Oku; Bandzie; Cyruliku Warszawskim;Ali Babie; Teatrze Kameralnym, także jako konferansjer. Jej wdzięk i  cięty dowcip podbiły publiczność, była ulubienicą  Warszawy  a  talent  aktorski  i  taneczny zyskały jej przydomek "Chaplina w  spódnicy". Była miłośniczką automobili - prowadziła luksusowe Mercedesy i słynny na całą stolicę czerwony kabriolet Bugatti. W 1929 r  zadebiutowała na dużej scenie w  Teatrze Polskim, swoimi rolami zdobyła  uznanie publiczności i krytyki. W roku 1934 razem ze Stefanem Jaraczem i Karolem Bendą prowadziła  Teatr Aktora a w Kurierze Porannym redagowała kolumnę satyryczną - Duby smalone. W latach 1928-38 oraz 1946-48 grała na scenach teatrów Kameralnego, Ateneum i Polskiego. Na kinowym ekranie debiutowała  jeszcze w  kinie niemym - wystąpiła  w 9 filmach m.in - Na  Sybir; Każdemu wolno kochać; Manewry miłosne;  Papa się żeni; Ada! to nie wypada!- były to głównie role komediowe. Wylansowała wiele przebojów m.in.  Pokoik na Hożej, Taka mała, We dwoje, Nikt tylko ty - autorstwa Tuwima i Hemara. Podczas okupacji należała do AK- była pielęgniarką w czasie powstania, dawała także koncerty dla żołnierzy, pisała antyfaszystowskie teksty dla warszawskich gazeciarzy. W 1942 r została aresztowana  i uwięziona na Pawiaku w  jej uwolnieniu dopomógł między innymi    Adolf Dymsza. Występowała w teatrach jawnych, wbrew  zakazowi podziemnego zrzeszenia  aktorów . Po upadku powstania trafiła do obozu w Pruszkowie. W  latach 1944- 48 występowała na  estradach  Łodzi  Lublina  i  Warszawy.  W 1947 r odniosła sukces  swoją rolą w  Żołnierzu królowej Madagaskaru - było to jej pożegnanie ze  sceną, odeszła u szczytu sławy.  W 1948 r razem z mężem Tadeuszem  Sygetyńskim  założyła - Państwowy Zespół Pieśni i Tańca Mazowsze.   Od  1955 r po śmierci męża, była kierownikiem artystycznym zespołu a od 1957 r jego dyrektorem.   Zespół Mazowsze występował na wszystkich konynentach i prawie wszystkich krajach,  rozsławiając polski folklor. To ona  jako szefowa zespołu odnalazła w Bejrucie grób Hanki Ordonówny, swojej  sławnej koleżanki - zawiadomiła  Jerzego Waldorfa  a on sprawił, że w 1990 r sprowadzono  jej szczątki do kraju.  Dokonała nagrań swoich przedwojennych szlagierów - głównie z tekstami Mariana Hemara. Była Honorowym Obywatelem Płocka. Powtarzała : "Trzeba robić to co się kocha inaczej życie traci sens". Napisała dwie autobiografie - Nie żyłam samotnie - 1985r, Druga miłość mojego życia-  1990r. Laureatka wielu odznaczeń i nagród  - jako ostatni Order Orła Białego i  Honorowy tytuł - " Kobiety stulecia" - nadany po raz pierwszy przez Polskie Radio.                                                                                                                               Zmarła  26 stycznia 1997 r w Warszawie.  Spoczywa  na Warszawskich Powązkach obok męża.