MICHAŁ  WASZYŃSKI
Właściwie  Mosze Waksberg.Urodził  się  29  września  1904 r  na Wołyniu - reżyser   montażysta  i   scenarzysta, żydowskiego  pochodzenia. W Warszawie był gońcem i osobistym asystentem Wiktora Biegańskiego, dzięki któremu poznał Aleksandra Hertza, właściciela najważniejszej w międzywojennej Polsce wytwórni filmowej „Sfinks”.W 1922 r przybrał  nazwisko  Waszyński, dzięki  współpracy  z  reżyserami  Ordyńskim  Lejtesem  i  Szaro u  których  był  asystentem, zadebiutował w  1929 r  - w niemej komedii - "Pod banderą miłości", kręcił  filmy  szybko  i oszczędnie. Jego  realizacje  cieszyly  się   ogromną  popularnością. Z powodzeniem reżyserował  polskie komedie. Współpracował   z  wytwórniami : Sfinks,  Leo-Film, Blok-Muza -Film, Rex-Film  i  Feniks .Wyreżyserował  40  filmów  ze  147  wyprodukowanych  w  tamtym  czasie  m.in."Kult ciała", "Niebezpieczny romans", "Kocha lubi szanuje", "Bezimienni bohaterowie", "Głos pustyni", "Bohaterowie Sybiru", "Prokurator  Alicja  Horn", "Czarna  perła",  "Antek  policmajster",  "Zabawka", "Znachor", "Serce  matki", "Gehenna". W 1937 r nakręcił "Dybuka"  - pierwszy w Polsce pełnometrażowy film nagrany całkowicie w języku jidysz, uważany za najwybitniejszy film żydowski okresu II RP, a tym samym jeden z najważniejszych w karierze reżysera. Wraz z Eugeniuszem Bodo i Adamem Brodziszem tworzył wytwórnię filmową BWB.  1  września  1939 r  w  dniu  wybuchu  wojny  przebywał  z  ekipą  we  Lwowie.  Został  zesłany  na   Syberię  a   w  1941 r  zaciągnął   się   do  armii  gen. Andersa - przeszedł  cały  szlak  bojowy - od ZSRR przez Iran Irak  Egipt,  po Monte Cassino i Bolonii  we Włoszech, swoje  przeżycia  udokumentował  w  filmie -" Dzieci".  Film przedstawia żołnierza, który co tydzień wysyła list do matki pozostałej w Kowlu, relacjonując bieżące wydarzenia. To jedyny film, w którym Waszyński wspomina o swoim rodzinnym mieście - ten   film  przez  jego  biografa  Samuela  Blumenfellda, został  nazwany  testamentem  reżysera. Waszyński  był  członkiem  wojskowego  zespołu  filmowego - robił  zdjęcia   w  czasie  bitwy  o  Monte  Cassino. Jednym  z  jego  ostatnich  filmów  dla polskiego kina był  obraz  "Wielka  droga"-1946.   Po wojnie we Włoszech ożenił się - będąc, jak podkreśla Blumenfeld, jawnym homoseksualistą - z bogatą hrabiną Tarantini, która  wkrótce zmarła, pozostawiając, cały majątek mężowi. Wejście w krąg rzymskiej arystokracji ułatwiło mu przyjęcie roli pośrednika między Hollywood a rzymską wytwórnią Cinecitta. W 1947 r   poznał  Orsona  Wellesa  u  którego  był  asystentem  przy  tworzeniu " Otella", potem" Quo vadis "- reż M.LeRoy, pracował  na planie "Rzymskich wakacji"  reż W. Wyler, oraz "Bosonoga kontessa "- reż J. Mankiewicz. W   latach 50 - tych  był  odkrywcą  talentu  Audrey  Hepburn   i  Sofii Scicolone - Sophii  Loren. Bohater książki -" Człowiek, który chciał być księciem". Był szarą eminencją imperium filmowego Samuela Bronstona. Od 1960 r mieszkał i pracował w Madrycie, gdzie znany był z wielkich widowisk m.in - "Król królów" - reż N. Ray, "Upadek cesarstwa rzymskiego" - reż A.Mann. Zmarł 20 lutego 1965 r w Madrycie. Na zdjęciu - Waszyński ( w środku ) ze swoją ekipą.