MARIUSZ  MASZYŃSKI
Urodził  się  29 lipca  1888 r w  Warszawie. Aktor teatralny i filmowy - recytator, autor komedii. Urodził się 29 lipca 1888 r w Warszawie jako piąte dziecko Piotra Maszyńskiego i Marii z Owidzkich. Rodzina była uzdolniona artystycznie. Ojciec był kompozytorem. Brat, Julian Krzewiński – aktorem. Siostry Stanisława i Halina - malarkami. Studiował architekturę na Politechnice Lwowskiej. Jako student, brał udział w amatorskich przedstawieniach. Od 1914 występował w lwowskim kabarecie Wesoły Ul. Utalentowany rysownik rozpoczął pracę u profesora Gembarzewskiego, dyrektora Muzeum Narodowego. Malował zabytki starej Warszawy. Brał udział w koncertach dobroczynnych. Od 1915 zaangażował się jako recytator w Teatrze Nowoczesnym. Używał w tym czasie pseudonimów Mariusz Krzewiński lub Mariusz Szymański. Od 1917 roku grał w Teatrze Polskim w Warszawie, grywał w Teatrze Komedia i Małym. Był autorem komedii - m.in.- "Koniec i początek"; "Katastrofa"; "Tak, a nie inaczej". W 1919 poślubił Ninę z Załuskich. W latach 1919-22 występował w Teatrze Rozmaitości, Reducie, Letnim, Maska i Komedia. Nie przestawał tworzyć - Jego prace z tego okresu, były wystawiane w galerii "Zachęta". 3 maja 1925 brał udział w wielkim koncercie radiowym z okazji Święta Konstytucji. Była to pierwsza w Warszawie audycja transmitowana przez głośniki zamontowane na ulicach. W latach 30-tych grał w teatrach warszawskich- Narodowym i Letnim, gościnnie w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie, Polskim w Poznaniu. W sezonie 1937/38 w Teatrze Małym. Grał głównie role komiczne zdo­bywając sobie wielką popularność. m.in.jako Papkin i Cyrano de Bergerac. W styczniu 1939 roku wystąpił w rewii karnawałowej w teatrze Wielka Rewia. " Był szczupły, wysokiego wzrostu (ponad 180 cm)". Jego twarz "o niezwykle żywej mi­mice, najczęściej śmiejąca się w sposób zniewalający", była "niezbyt ładna, ale śmieszna i sympatyczna". Zwracały uwagę: "nos ostry i długi, broda wysunięta do przodu, ruchliwe oczy, duże usta, których kąciki podnosił wysoko do góry" (L. Kuchtówna). Jego "duży, dźwięczny głos o rozległej skali był giętki i czysty" (M. Misiorny). Cechowała go ogromna "vis comica", temperament i wdzięk. Wg J. Kreczmara "niewielu aktorów umiało tak zaraźli­wie śmiać się na scenie, jak on". Wyróżniał się sprawnością fizyczną. Współpracował z radiem, od początku jego istnienia, występował w audycjach literackich, radiowym Teatrze Wyobraźni, audycjach dziecięcych, śpiewał w programach rozrywkowych -m. in. z Hanką Brzezińską. Występował w epizodach filmowych, z nadejściem ery kina dźwiękowego zaczął udzielać się w kinematografii, nie tylko jako aktor: napisał dialogi do filmu -"Biała trucizna", w 1933 wspólnie z bratem, aktorem Julianem Krzewińskim naszkicowali scenariusz komedii, która odniosła wielki sukces - "Każdemu wolno kochać" - obaj w niej wystąpili - Mariusz - jako muzyk Kędziorek, Julian jako komornik. Film trafił m.in. do USA, Anglii i krajów Ameryki Łacińskiej, a tytułowa piosenka stała się szlagierem roku. Ostatnią rolą filmową Maszyńskiego był Damazy w ekranizacji opery Stanisława Moniuszki - "Straszny Dwór" w reżyserii Leonarda Buczkowskiego. Wystąpił w 9 filmach - "Ludzie bez jutra" Aleksandra Hertza - z 1921; „Zazdrość”- 1922" Zew morza" -1927- „Marjusz Maszyński w groteskowej roli starego kawalera na każdym metrze budzi salwy śmiechu na widowni.” Napisał recenzent (ABC 1927 nr 286) ; "Uśmiech losu" - Ryszarda Ordyńskiego - "Gra artystów znajduje się na poziomie znacznie wyższym od dotychczas w filmach polskich widzianego.
Najlepszym jest bezsprzecznie Mariusz Maszyński, który w roli kuzyna, systematycznie i beznadziejnie zakochanego starego kawalera, stworzył kreację kapitalną i godną wielkiego filmu amerykańskiego" - recenzent "ABC" 1927 nr 27. ; grał hrabiego w "Pan Tadeuszu"1928 ; i Stanisława Mirskiego ojca Zbyszka w filmie "Przeznaczenie". W sierpniu 1939 roku gościnnie grał we Lwowie we własnej sztuce „Koniec i początek.” Dubbingował filmy francuskie, w radio czytał bajki dla dzieci - jego deklamacje przyniosły mu uznanie, zostały uwiecznione na płytach wytwórni Odeon, Parlophon i Syrena - Rekord, nagrywał m.in. - wiersze Tadeusza Boya-Żeleńskiego, Kornela Makuszyńskiego, Józefa Ignacego Kraszewskiego, Adama Mickiewicza. Podczas okupacji nie pracował na scenie, znalazł się wśród aktorów odrzucających pracę w teatrach wspieranych przez okupanta, był kelnerem i piosenkarzem w warszawskich kawiarniach. Powrócił do recytacji, która była jego pasją, występował w ramach prowadzonej przez tajny Związek Muzyków pod firmą RGO imprezy koncertów w sali Konserwatorium, kawiarni SIM, na tajnych koncertach i w prywatnych mieszkaniach. Wygnany z domu - wraz z żoną i siostrami - 6 sierpnia 1944 r - został zamordowany na warszawskiej Ochocie, gdzie mieszkał - przez RONA - współpracujący z waffen SS - związek taktyczny złożony z sowieckich żołnierzy wyzwoleńczej Armii Ludowej. Na Warszawskich Powązkach jest symboliczna mogiła aktora, ponieważ jego bliskim, mimo starań, nie udało się odnaleść miejsca gdzie został pogrzebany. AALKKAKAKKKKNn=