LUDWIK  STARSKI

Urodził się 1 marca 1903 r w Łodzi. Właściwie Ludwik Kałuszyner, pseudonimy Spleen, Julian Starski, L. St., O. Kay, przyjął pseudonim Starski, który stał się jego nazwiskiem. Scenarzysta, autor tekstów piosenek, tekstów estradowych - pisarz i dziennikarz. Na początku lat 20. rozpoczął karierę dziennikarską w „Ilustrowanej Republice”.Był m.in. sekretarzem redakcji dziennika „Express Wieczorny Ilustrowany”, w którym (jako Julian Starski) zamieszczał sensacyjno-erotyczne powieści w odcinkach: "Szatan Łodzi"(1923 nr 72–117), "Szczury Łodzi" (1924 nr 1–114), "Tajemnice łódzkiego cmentarza" (1925 nr 228–274, wspólnie z Heleną Ordężanką), "Wampir Bałut"(1925 nr 275–285, 1926 nr 1–86), "Demon „czarnej willi” (1926 nr 127–179), "Czerwona garsoniera" (1926 nr 266–326). Współpracował z dziennikiem „Republika” (od r. 1925 „Ilustr. Republika”), w którym pod pseud. Spleen publikował felietony i wiersze satyryczne. W 1925 napisał ze swym szkolnym kolegą, poetą Jerzym Bolskim libretto wodewilu "Hallo, łodzianki", wystawionego w Teatrze Letnim w parku im. Stanisława Staszica. Współpracował z łódzkimi kabaretami i teatrzykami rewiowymi Bomba i Gong. W 1931 przeniósł się do Warszawy. Współpracował z teatrzykami Warszawy, pisał teksty dla kabaretów Qui pro Quo, Morskie Oko i Perskie Oko. Współtworzył scenariusze (najczęściej do spółki z Janem Fethke, Napoleonem Sądkiem, Emanuelem Schlechterem) filmów komediowych i muzycznych, Piosenki z jego tekstami są w ponad 20 przedwojennych filmach m.in: "Zapomniana melodia"; "Ja tu rządzę"; "Szczęśliwa trzynastka"; "Moi rodzice rozwodzą się"; "Będzie lepiej"; "O czym się nie mówi"; "Jadzia"; "Piętro wyżej"; "Paweł i Gaweł"; "Robert i Bertrand"; "Sportowiec mimo woli", jego dziełem są m.in. piosenki jak:- "Ach jak przyjemnie"; "Już nie zapomnisz mnie"; "Może ty będziesz mą królewną"; "Tylko z Tobą i dla Ciebie"; "Ach, śpij kochanie", "Już taki jestem zimny drań", "Umówiłem się z nią na dziewiątą", "Zakochany złodziej"; "Młodym być"; "W małym kinie". Scenariusze jego pióra zrealizowano w około 20 obrazach m.in "Pieśniarz Warszawy " z 1934 r . Okres okupacji hitlerowskiej spędził w Warszawie. Po upadku Powstania Warszawskiego, został przez Niemców wysiedlony z żoną i synem do obozu przejściowego w Pruszkowie; koniec wojny zastał go w Skawinie. W styczniu 1945 zgłosił się w Krakowie do Bazy Produkcyjnej Wytwórni Filmowej WP. W marcu wyjechał do Łodzi, gdzie zaczynało kształtować się środowisko filmowe. Kilka lat później przeniósł się na stałe do Warszawy. W nowej rzeczywistości politycznej pozostał wierny formule kina popularnego.- był pomysłodawcą i scenarzystą pierwszego po wojnie polskiego filmu fabularnego „Zakazane piosenki” (1947, reż. Leonard Buczkowski). Pisał scenariusze: z Romanem Niewiarowiczem do komedii „Skarb” (1948, reż. Buczkowski), z Aleksandrem Fordem i Fethke do „Ulicy Granicznej” (1948, reż. Ford). Filmy te zdobyły popularność, jednak stały się też obiektem ataków ze strony dyspozycyjnej krytyki, zarzucającej twórcom drobnomieszczańskość i wzorowanie się na stylistyce przedwojennej. W efekcie „Zakazane piosenki” zdjęto z ekranów i po przeróbkach skierowano do ponownego rozpowszechniania jesienią 1948 "Przygoda na Mariensztacie" i piosenka z Jego tekstem "Jak przygoda to tylko w Warszawie" ; "Kariera Nikodema Dyzmy"; Hallo Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy". (1978, reż. Janusz Rzeszewski i Mieczysław Jahoda). Pisał teksty dla warszawskiej Syreny w latach 1948-49 kierował zespołem filmowym Warszawa, 1955-63 zespołem Iluzjon. Był członkiem Związku Literatów Polskich i ZAIKS-u. Starski należał do najwybitniejszych i najbarwniejszych postaci powojennej kinematografii. Uważano go za skarbnicę wiedzy o środowisku filmowym; pisano, że był «łącznikiem pomiędzy egzotyką przedwojennej polskiej kultury rozrywkowej a naszymi czasami» (K. T. Toeplitz). W relacjach współczesnych rysuje się jako człowiek o wielkim uroku towarzyskim, którego «bronią były dowcip i anegdota» (Zajiček). W ostatnich latach życia spisywał wspomnienia, ale nie zdołał ich ukończyć (obszerne fragmenty w książce Stanisława Zawiślińskiego „Starski. Droga do Oskara”, W. 1998). Jego żoną była Maria Bargielska a syn Allan jest uznanym w świecie scenografem , został uhonorowany statuetką Oskara za scenografię do filmu - "Lista Schindlera" w 1993 r i " Pianista" w 2002 r.  Ludwik Starski -  odznaczony  Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.   Zmarł  29 lutego 1984 r. Spoczął  na Cmentarzu Powązkowskim w  Warszawie