LUDWIK  SEMPOLIŃSKI

Właściwie Bohdan Kierski. Urodził się 18 sierpnia 1899 r  w Warszawie.               Aktor teatralny, kabaretowy i filmowy, mistrz sztuki estradowej. reżyser, tancerz i pedagog. Po dziesięcioleciach wyznał, że zafascynował się sceną oglądając na niej Stefana Jaracza i Bolesława Leszczyńskiego. Pierwsze zauroczenie lekką Muzą przyniosły mu gramofonowe płyty. Fascynacja teatrem pogłębiała się w czasie nauki w gimnazjum Wielopolskiego. Artysta wspominał, że co roku uczestniczył w amatorskich koncertach maturzystów - angażowano go do nich, choć do egzaminu dojrzałości było mu jeszcze daleko. Po zdaniu matury uczył się przez krótki czas w Szkole Zgromadzenia Kupców, gdzie okazjonalnie występował jako utalentowany amator. Wkrótce rozpoczął naukę aktorstwa w Szkole Aplikacyjnej, poprzedniczce nowoczesnych uczelni teatralnych. Wspominał później, że "właściwie nic z tych studiów nie wyszło", ale w trakcie tej krótkiej nauki poznał późniejszych wybitnych artystów estrady. Byli wśród nich: Witold Roland i Karol Wyrwicz, a także wybitny aktor międzywojnia Stanisław Łapiński.
Debiutował w kabarecie Sfinks w 1918 r, poznał tam popularnych wówczas, a dziś na poły lub niemal całkowicie zapomnianych aktorów, jego scenicznymi kolegami były wielkie legendy teatru lat międzywojennych: stawiająca pierwsze kroki jako piosenkarka Hanka Ordonówna i wybitny aktor Michał Znicz. Jego następnym teatrem były Nowości, którymi kierował ich legendarny dyrektor Józef Śliwiński. Tu Sempoliński zdobył szlify aktora i śpiewaka operetkowego. pracował na scenach Morskiego Oka i Cyrulika Warszawskiego. Występował w Krakowie w teatrzykach rewiowych kabaretach i operetce. Jego debiut filmowy to - "Jaśnie pan szofer" z 1935 r - do wybuchu wojny zagrał w 14 filmach - "Manewry miłosne"; 'Piętro wyżej'; 'Trójka hultajska''; "Ja tu rządzę"; "Paweł i Gaweł"; "Sygnały"; "Pan Twardowski"; "Barbara Radziwiłłówna"; "Sportwiec mimo woli" - grał postaci charakterystyczne, komediowe. W czasie wojny był poszukiwany za wykonanie piosenki - "Ten wąsik" w, której parodiował Hitlera - w rewii "Orzeł czy Rzeszka". Wyjechał do Wilna, tam występował w Teatrze Muzycznym i we własnym teatrzyku Miniatury. Po wkroczeniu do Wilna wojsk hitlerowskich ukrywał się, Niemcy poszukiwali go w związku z występami w teatrze "Ali Baba" - za ośmieszenie führera groziła mu śmierć. Ukrywał się pod nazwiskiem Józef Kalina. Po wojnie dawał recitale w całym kraju , występował na scenach Łodzi Krakowa i Warszawy, na scenach teatru Nowego, Buffo i Syrena. Znany z mistrzowskiego wykonania piosenek - "Tomasz , ach Tomasz skąd ty to masz", "Wesołe jest życie staruszka". Autor wspomnień - "Wielcy artyści małych scen" -1968r , "Druga połowa życia"- 1985 r. Wykładowca warszawskiej PWST- wykładał sztukę estradową i piosenkę. Spod jego ręki wyszli tak wybitni artyści jak Barbara Rylska, Adrianna Godlewska, Bohdan Łazuka, Jerzy Połomski. Wystąpił jeszcze w 5 filmach -" Irena! do domu"; "Dwie brygady"; "Warszawska premiera"; "Skarb"; "Niekochana". Wielokrotnie odznaczony, laureat Nagrody Miasta Warszawy w 1969 r. Ludwik Sempoliński był związany z teatrem do ostatnich miesięcy swojego życia, z zespołu Syreny odszedł na artystyczna emeryturę w 1980 roku. Wielokrotnie odznaczony, laureat Nagrody Miasta Warszawy w 1969 r. Zmarł 17 kwietnia 1981 r w Warszawie. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim.