LUCYNA  SZCZEPAŃSKA
 Właściwie Lucyna Leńska-Szczepańska. Urodziła się 28 grudnia 1909 r w Warszawie. Śpiewaczka  operowa , operetkowa  i aktorka.  Jako młodziutka dziewczyna, marzyła by zostać śpiewaczką operową. Wstąpiła do koła śpiewaczego, śpiewu uczyła ją znana w Warszawie prof. Kryńska, która odkryła, że głos Lucyny jest sopranem koloraturowym. Jej bracia: Feliks śpiewak-tenor i Roman skrzypek i fagocista pracowali w Operze, dzięki ich pomocy została przyjęta do chóru Opery Warszawskiej.  W roku 1931 uzyskała
przesłuchanie u dyr. Emila Młynarskiego, które wypadło nadzwyczaj korzystnie. Z chórzystki stała się solistką - zadebiutowała  partią Gildy w operze w operze ''Rigoletto'' - G. Verdiego.W 1932 zajęła pierwsze miejsce w Konkursie Młodego Śpiewaka, pod patronatem Jana Kiepury,  w Warszawie (laureatem tego konkursu był także Stefan Witas). Na początku 1933 roku występowała w music-hallu Alhambra. Zajęła pierwsze miejsce w wiedeńskim Międzynarodowym Konkursie Śpiewaczym, co przyczyniło się do rozkwitu jej kariery. W 1934 została wybrana przez czytelników „Kuriera Warszawskiego” „Słowikiem Warszawy”. Była pierwszym sopranem Teatru Wielkiego, od 1936 roku zachwycała publiczność i krytyków muzycznych.  Śpiewała główne partie sopranowe w operach : "Halka"," Hrabina", "Flis", "Eros i Psyche", "Lohengrin", "Parsifal," Dama Pikowa", "Żydówka", "Konrad Wallenrod", "Faust", "Carmen", "Poławiacze pereł", "Uprowadzenie z Seraju", "Zaczarowany flet", Bal maskowy"," Jaś i Małgosia".  W 1935 r zagrała Klementynę pracownicę domu mód, przyjaciółkę głównej bohaterki Joasi Wiśniewskiej, którą grała Jadwiga Smosarska w filmie - "Dwie Joasie", wystapiła  w ekranizacji opery - "Straszny dwór"- jako Hanna.  Na ekranie zaśpiewała Pieśń wieczorną i Prząśniczkę, które  później nagrała na płyty gramofonowe,  dodawały jej popularności. Jej piękny,  charakterystyczny głos zachował się na wielu płytach. Przed wojną dokonała blisko 90 nagrań solo, w duetach z popularnymi artystami (Eugeniuszem Bodo, Adamem Astonem, Tadeuszem Faliszewskim, Edwardem Wejsisem,  bratem Feliksem Szczepańskim),  z chórami Eryana i Juranda. Większości nagrań dokonała z orkiestrą symfoniczną Olgierda Straszyńskiego, w niektórych towarzyszyły jej  orkiestry Bronisława Szulca, Henryka Golda i Jerzego Gerta. Nagrała  arie operetkowe i piosenki (m.in. Czy potrafisz Joanno zagwizdać w duecie z Eugeniuszem Bodo). Następnie związała się z wytwórnią płytową Syrena-Record, dla której zarejestrowała, blisko 70 nagrań. Większość jej repertuaru stanowiły arie operetkowe m.in. z ''Wesołej wdówki'', ''
Hrabiego Luxemburga'', ''Skowronka'', ''Rose Marie'', ''Krainy uśmiechu'','' Księżniczki czardasza'' i innych, wiele z nich nagrała w duecie ze swym bratem. Nagrywała  pieśni Moniuszki, pieśni neapolitańskie,  piosenki filmowe (m.in. Dlaczego właśnie dziś z filmu Dwie Joasie).W latach 1936-1937 z towarzyszeniem Chóru Juranda dokonała licznych nagrań piosenek promujących Korpus Ochrony Pogranicza i modnych wówczas piosenek żołnierskich. Z Syreną-Record współpracowała do początku 1938 roku, po czym związała się z warszawską filią Odeonu. Jesienią 1938 i wiosną 1939 nagrała  pięć płyt. Były to pieśni i arie operetkowe nagrane z orkiestrami Olgierda Straszyńskiego i Jerzego Gerta. Jej płyty cieszyły się dużym powodzeniem. Często pojawiała się  przed mikrofonem rozgłośni warszawskiej Polskiego Radia, występowała  w audycjach '''Podwieczorek przy mikrofonie''. Nagrana przez nią pieśń ''Ave Maria'' była nadawana codziennie przez Polskie Radio. W 1936 roku zakończyła występy w operze. W latach 1937/1939 występowała w Teatrze Operetkowym „8.15” oraz  w przedstawieniach operetkowych Teatru Wielkiego, gdzie wystawiano  głównie operetki,  śpiewała w "Krainie uśmiechu"," Rose-Marie", "Baronie cygańskim", "Kwiecie Hawaii". Portret kobiety - Lucyna Szczepańska- Witkacy.
  Po wybuchu wojny śpiewała w warszawskich kawiarniach U Lardellego, Cafe Lucyna, działającym za zgodą okupanta Teatrzyku „Maska” i Theater der Stadt Warschau m.in. w ''Cygańskiej miłości'' z Adamem Doboszem,  Małgosię w operze "Jaś i Małgosia". Za występy w teatrach prowadzonych przez Niemców była szykanowana przez polskie podziemie. Po upadku Powstania warszawskiego dostała się obozu przejściowego w Pruszkowie. Udało jej się zbiec i przedostać do Krakowa,  grała w teatrach i kawiarniach. Śpiewała m.in. z zespołem jazzowym Georga Scotta. W 1945 roku opuściła kraj. Dotarła do Włoch,  dołączyła do prowadzonego przez Kazimierza Krukowskiego, Teatru Polowego II Korpusu Wojska Polskiego generała Władysława Andersa. Rok później wyjechała do Londynu, występowała na scenach polonijnych i w audycjach radiowych dla rodaków. Była związana z londyńską wytwórnią Polonia. Z tego okresu pochodzą jej płyty z pieśniami Moniuszki, Karłowicza, Niewiadomskiego i Chopina, kolędami polskimi, arią z opery ''Hrabina'', wszystkie z towarzyszeniem Jerzego Kropiwnickiego -  popularnego wśród Polonii londyńskiej pianisty, związanego z Radiem Wolna Europa.W 1956 przeniosła się do Nowego Jorku,  odbyła ze Stanisławem Ferszko wielkie tournee po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Aktywnie uczestniczyła w polonijnym życiu kulturalnym: śpiewała w polskich teatrach, w radiu, brała udział w koncertach organizowanych przez Towarzystwo Operowe Stanisława Moniuszki, gościnnie występowała  dla Polonii kanadyjskiej, nagrywała  dla wytwórni Melodia-Redords w Chicago i Amerpol-Records w Detroid.   Do kraju powróciła w 1973 r - zmarła w zapomnieniu 30 grudnia 1999 r w Milanówku. Spoczywa na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.