LODA  NIEMIRZANKA

Właściwie Leokadia Niemira. Urodziła się 23 listopada 1909 r w Warszawie.            Tancerka, aktorka teatralna i filmowa. Uczyła się w warszawskiej szkole baletowej i gimnazjum Taczanowskiej. W 1924 r. została zaangażowana do baletu Teatru Wielkiego w Wilnie, w 1925 w Łodzi- występowała w Teatrze Popularnym i Miejskim. W latach 30-tych przeniosła się do Warszawy, występowała w teatrzykach rewiowych i kabaretowych. Śliczna i utalentowana, występowała u boku największych gwiazd kina : Eugeniusza Bodo, Aleksandra Żabczyńskiego, Kazimierza Junoszy Stępowskiego. W filmie zadebiutowała w 1931 w obrazie - "Dziesięciu z Pawiaka" - wystąpiła w 13 filmach - "Ada! to nie wypada!" - rewelacyjna jako Ada- ta rola przyniosła jej uznanie i popularność; "Książątko" - jako uwodzicielska Rita Malvani; "Ja tu rządzę" - śpiewaczka Lolita; "Rena" - Kazia, koleżanka Reny; "Pan Twardowski"- gość na ślubie Nety i Twardowskiego; "Szpieg w masce"; "Wyrok życia"- koleżanka Jadzi; "Moi rodzice rozwodzą się" - Amelka wyrachowana sekretarka Nałęcza; "Księżna Łowicka"- Rózia - służąca Joanny; "Będzie lepiej"- Wanda Ruczyńska, właścicielka sklepu z zabawkami, czasem tylko mała rólka, epizod w filmie" Dwie Joasie" - kandydatka do posady maszynistki i rola pokojówki hotelowej w filmie "Jaśnie pan szofer". Była żoną Stanisława Kauzika (ślub 1937 ps. Dołęga-Modrzewski (1891-1959) polityk,ekonomista, prawnik . Po agresji III Rzeszy na Polskę 1 września 1939 był w czasie oblężenia Warszawy szefem Biura Prasowego Komisarza Cywilnego przy Dowództwie Obrony Warszawy, prezydenta miasta Stefana Starzyńskiego.) W czasie okupacji działała w Armii Krajowej. Po wojnie w 1945 r- występowała sporadycznie w Teatrze Miejskim w Częstochowie a latach 1955-56 pracowała w Warszawie na scenie Teatru Młodej Warszawy. Nie odnalazła się w powojennej rzeczywistości, razem z mężem wyemigrowała do Anglii. Pozostała jedną z ikon przedwojennego polskiego kina. Zmarła  14 sierpnia 1984 roku w Londynie.  Jej prochy 12 października 1984 roku, zostały pochowane  w grobie syna - Stefana Kopczyńskiego, który poległ 1 września 1944 roku w Warszawie, na Cmentarzu Wojskowym - Powązki.