LEONARD  BUCZKOWSKI

                  Urodził się 5 sierpnia 1900 r w Warszawie.                                     Reżyser, scenarzysta filmowy. Jako absolwent szkoły średniej został w 1919 roku powołany do wojska i na własną prośbę skierowany do szkoły lotniczej, ukończył kurs mechaników, odbywał służbę w 2. pułku lotniczym w Krakowie, gdzie nauczył się latać, poznał środowisko pilotów. W roku 1922, Stanisława Wysocka i Wiktor Biegański prowadzący Studio Dra­matyczno-Filmowe, przy której po­wstała wytwórnia Kinostudio, zaproponowali mu sta­nowisko asystenta. Przez 4 lata Leonard Buczkowski współpracował z czołowym amantem i reżyserem filmowym Wiktorem Bie­gańskim. Grał jako aktor w niemych filmach: Zazdrość, Awan­tury miłosne panny D., Kule, które nie trafiają. W roku 1927 Narodowa Wytwórnia Filmów Hi­storycznych – Klio-Film – zapropono­wała mu samodzielną reżyserię filmu osnutego na tle wydarzeń związanych z wymarszem Legionów Polskich z Krakowa w roku 1914- film nosił tytuł Szaleńcy ( My I Brygada). Kolejną realizacją 1930 roku była Gwiaździsta eskadra – jednen z pierwszych polskich filmów lotniczych, według scenariusza napisa­nego przez młodego, pisarza Janusza Meissne­ra .„Tło jest dotychczas w polskim prze­myśle filmowym niespotykane; kopal­nie nafty, szyby, tłoki...” – pisano o filmie – z 1932 - Szyb L-23, 1935 - Rapsodia Bałtyku- film morski, ukazujący urok bezkre­snych wodnych przestrzeni i życie ludzi morza. Strasz­ny dwór 1936 - według opery Moniuszki,pełna wdzięku ekranizacja opery, utrzymana – co było w kinie nowością – w tonacji komediowej. Wierna rzeka według powieści Że­romskiego i Florian z 1938 według powieści Rodziewiczówny. Do wybuchu II wojny nakręcił jesz­cze Białego murzyna i Testament profesora Wil­czura. Pierwszy był przeróbką powieści Michała Bałuckiego, dokonaną przez Tadeusza Dołęgę-Mostowicza, drugi – kon­tynuacją Znachora, również autorstwa Mostowicza .Po wojnie w 1945 r Buczkowski jako jeden z pierwszych od­budowywał polską kinematografię. Zrealizował krótkometrażowy inscenizowany dokument Łódź 1939-1945, to pionierska próba przeka­zania w filmowym kształcie niewielkiego wycinka okupacyjnej rzeczywistości. 1946 - krótkie filmy fabularne- Wieczór wigilijny - etiuda o starym czło­wieku grał go Aleksander Zelwero­wicz, oczekującym w wigilijną noc powrotu z wojny ukochanego syna. W chłopskie ręce- według scenariusza Jana Bojara. Zakazane piosenki -1946 w filmie znalazło się wiele wydarzeń autentycznych, m.in. demonstracja muzyków, grają­cych w październiku 1939 Warsza­wiankę przed gmachem filharmonii na Jasnej, podłączenie się Polski Podziem­nej do hitlerowskich „szczekaczek” i nadanie przez nie hymnu narodowego, zdemaskowanie grajka-szpicla. Sytuacje z tamtych czasów, przedsta­wienie codziennego życia warszawskiej kamienicy, sceny z pociągu wiozącego szmuglerów. Wiele postaci, uosabiało przeciętnych mieszkańców Warszawy.  Podczas II wojny światowej przebywał na Węgrzech, następnie w Warszawie, nakręcił kilka reklamówek dla prywatnych firm niemieckich, co spowodowało, że – wyrokiem sądu koleżeńskiego – jeden ze swych najlepszych filmów powojennych Skarb -1948, podpisał pseudonimem - zagrali w nim przedwojenni aktorzy - Adolf Dymsza, Maria Żabczyńska, Ludwik Sempoliński, Władysław Grabowski  i Feliks Chmurkowski, w 1954 - reżyserował film Przygoda na Mariensztacie - pogodna, wesoła i bardzo warszawska. Kontynuowała tradycje Zakazanych piosenek i Skarbu; ukazała panoramę odbudowywanej stolicy, walorem filmu była oprawa muzyczna – piosenki Tadeusza Sygietyńskiego i wy­stępy zespołu Mazowsze; stąd wyszła dzielna murarka Hanka Ruczajówna, czyli Lidia Korsak – odkrycie aktorskie Leonarda Buczkow­skiego. Był to pierw­szy w polskiej kinematografii film kolorowy. W 1955 powstał film Sprawa pi­lota Maresza, -„Sam kiedyś trochę latałem, nic dziw­nego, że pasjonują mnie przygody lotni­ków – mówił Buczkowski w jednym z wywiadów. – Nie są to zwykli zjada­cze chleba, tryb życia wyciska pewne piętno na ich usposobieniu, zachowaniu się, charakterze. To są jakby inni ludzie, i tak właśnie chciałem ich przedstawić w Sprawie pilota Maresza". To były jego pasje - powietrze i morze - kolejnym filmem był ORP Orzeł, nakręcony w roku 1958 opowieść o bohaterskiej załodze okrętu podwodnego, który przełamał w 1939 roku niemiecką bloka­dę na Bałtyku i dotarł poprzez cieśniny duńskie do Anglii .Czas przeszły - 1961 film publi­cystyczny, sumował zjawiska – historyczne i polityczne – w stosunkach polsko-niemieckich. Zaj­mował się kwestią odpowiedzialności i kary za zbrodnie popełnione przez na­ród niemiecki podczas minionej wojny. Smarkula - 1963 komedia obyczajowa, w której ukazał jak zmieniła się stolica i jej mieszkań­cy. Przerwany lot - 1964 główną postacią filmu była młoda kobieta, – i jej uczucie do zestrzelonego radzieckiego lotnika. miłosny konflikt, zarysowany na dramatycznym tle wojennych przeżyć, gorzki, niemal tra­giczny i roman­tyczny. Film - Marysia i Napoleon - z 1966 r była historycz­nym żartem. Po premierze czytel­nicy „Kuriera Polskiego” uznali Marysię i Napoleona za najlepszy polski film fa­bularny 1966 roku, a Beatę Tyszkiewicz i Gustawa Holoubka – za parę najpo­pularniejszych aktorów. Rozstrzygnięcie plebiscytu nastąpiło przy końcu stycznia 1967 roku, w lutym odbyła się uroczys­tość wręczenia nagród laureatom. Leo­nard Buczkowski nie doczekał tej chwili. Po kilkudniowej ciężkiej chorobie serca zmarł 19 lutego w Warszawie. Śmierć zaskoczyła go w trakcie przygo­towań do realizacji kilku nowel dla telewizji. W planach miał dwa filmy według książek Janusza Meissnera – L jak Lucy i Żądło Ge­nowefy.