KAZIMIERA  NARKIEWICZ
Kazimiera Narkiewicz - Opalińska urodziła się 4 września 1912 r w Winnicy na Podolu.       Ukończyła Żeńskie Seminarium Nauczycielskie im. Elizy Orzeszkowej w 1932 r.                       Uczyła się technik charakteryzacji od swego brata Konrada mistrza - artysty tej umiejętności. Studiowała w Berlinie i  Wiedniu, w  1936 r uzyskała tytuł  plastyka - charakteryzatora. Współpracowała z bratem w filmie Dwie Joasie a  samodzielnie  charakteryzowała w filmach - Młody las, Halka, Sygnały, Czarne diamenty. W czasie wojny była w Warszawie, pracowała w instytutach kosmetycznych, pomagała ukrywającym się  ludziom - żołnierzom, żydom, poszukiwanym przez okupanta  - charakteryzowała ich uniemożliwiając aresztowanie. W 1945 r po zakończeniu wojny wyjechała do Krakowa, potem Łodzi, gdzie założyła swoją szkołę i  poznała  przyszłego męża Kazimierza Opalińskiego aktora i reżysera. W swojej szkole wykształciła wielu specjalistów - charakteryzatorów, pomagali jej Stanisław Wohl - operator filmowy, scenarzysta, reżyser, Alicja Waltos - kostiumograf  i  Wojciech Krzysztofiak - scenograf.
Jej uczniowie charakteryzowali w filmach  - Ostatni etap, Robinson Warszawy, Dom na pustkowiu.                       Ściślie współpracowała z  firmą Film Polski,  jedna z jej absolwentek Teresa Tomaszewska - charakteryzatorka - pracowała w ponad 50 produkcjach m.in. - W pustyni i puszczy, Faraon, Seksmisja, Va bank. Gdyby nie absolwenci szkoły Narkiewicz, wiele produkcji filmowych byłoby znacznie uboższych w efekty charakteryzatorskie - tego zdania była również jej córka - Krystyna Kaja Leszczyńska, także charakteryzatorka.                                                                            Kazimiera Narkiewicz - Opalińska  zmarła 29 marca 1985 r. Została pochowana na Warszawie, na Cmentarzu Powązkowkim w Alei Zasłużonych.