JÓZEF  WĘGRZYN
Józef  Węgrzyn  urodził  się  13 marca 1884r.  we Lwowie.  Był absolwentem szkoły dramatycznej Gabrieli Zapolskiej. Zadebiutował w 1904 roku w Teatrze Miejskim we Lwowie jako Eros w sztuce J.Żuławskiego "Eros i Psyche". W  latach 1905-12  pracował w  Teatrze  Miejskim  w Krakowie.  Od 1912 r występował  w  Rosji  z  zespołem  A.Szyfmana.  Po  powrocie  grał  na scenach  Warszawy  w Teatrze Polskim, Rozmaitości i Narodowym.  Był  jedną z najważniejszych i najwybitniejszych postaci przedwojennego teatru i kina. Występował  w  różnorodnym  repertuarze,  był  utalentowanym  aktorem  obdarzonym  sceniczną  intuicją - swoje  role,  kreował bardzo sugestywnie,  wręcz  płomiennie  z  ogromnym  temperamentem   i wewnętrznym niepokojem. W  latach 1914-39  zagrał  w  wielu  polskich  filmach,  było  ich  ponad 50 m.in - jako pierwszy - "Słodycz grzechu"  z  1914 r; "Dziesięciu z  Pawiaka"; "Trędowata"; nieocalałych "Dziejach grzechu"; "Wierna rzeka"; "Pan Twardowski"; "Znachor";" Księżna Łowicka"; "Strachy";  "Kościuszko pod Racławicami";" Geniusz sceny"; "Biały murzyn"; "Żona i nie żona"; "Rena"; "Florian". Partnerował  między  innymi,  Poli Negri  i  Jadwidze Smosarskiej  -  stał się gwiazdorem - nazywany był polskim Rudolfem Valentino (Włoski aktor filmowy - legendarna gwiazda kina niemego). W 1937r. został odznaczony Złotym Laurem    za Szerzenie Zamiłowania do Polskiej Literatury Dramatycznej. Był  dwukrotnie  żonaty,  dla  Zofii  Lindorfówny,  również  aktorki, porzucił  żonę  i  dwoje  dzieci  oraz  przeszedł  na  prawosławie. Małżeństwo rozpadło się po 15 latach. Po wybuchu wojny został aresztowany przez gestapo, przyczyną była prawdopodobnie rola Battlera w ''Genewie'' G.B.Shawa - parodiował tam Hitlera - scena Teatru Polskiego. W 1940r został zwolniony, ale zaczął grać w jawnych teatrach; "Złoty ul"; "Komedia; "Miniatury". Gdy w 1942r. jego syn Mieczysław utalentowany  aktor,  został aresztowany, a następnie stracony - wpadł w depresję.  W 1946r. zagrał w swoim ostatnim filmie ''Dwie godziny'' w reż Stanisława Wohla.   Przeniósł się do Łodzi, gdzie był aktorem Teatru Wojska Polskiego od 1946-48 występował w Warszawie i Bydgoszczy.  Ostatnie triumfy święcił rolą Strzygi Strzyckiego w "Porwaniu Sabinek". W 1959r zagrał swoją ostatnią rolę w Teatrze "Osa", były to'' Złote niedole'' rola Strzechy. Ostatnie lata jego życia były bardzo trudne, aktor popadł w alkoholizm, stwierdzono u niego schizofrenię. Zmarł w zapomnieniu 4 wrzesnia 1952r. w Kościanie, w zakładzie dla nerwowo chorych. Spoczął na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Jest patronem jednej z ulic Warszawy.                                                    

MIECZYSŁAW WĘGRZYN

Mieczysław urodził się w 1909 r. Debiutował  na scenie kiedy ojciec  podjął decyzję o rozwodzie. Tadeusz Wittlin - przyjaciel rodziny pisał -" Ojciec i syn kochają się serdecznie. Mietek jeszcze jako kilkunastoletni  chłopiec nie zwraca się do ojca inaczej niż, słuchaj Józek". Po zdaniu egzaminów - obiecał ojcu,   że nie będzie występował w Warszawie. Nie chciał rywalizacji. Pracował na scenach teatralnych Łodzi i Lwowa.Wystąpił w dwóch filmach : w 1917 r - "Kobieta" - był to melodramat z życia wyższych sfer ( film nie zachował się) i "Płomienne serca" z 1937 r. - obraz patriotyczny. W czasie wojny, Mieczysław znalazł się w Krakowie. W 1942 r aresztowało go gestapo. 27 maja 1943 r został rozstrzelany pod blokiem 11 w niemieckim Obozie Koncentracyjnym (KL Auschwitz-Birkenau) - Oświęcim.