JÓZEF GALEWSKI 
3 października (ale być może 16 marca) 1882 w Warszawie przyszedł na świat Józef Galewski - malarz, dekorator teatralny i filmowy jeden z najwybitniejszych scenografów działających w Warszawie w latach międzywojennych. W latach 1897-1904 był uczniem w dekoratorni WTR w Warszawie. Od 1898 uczył się rysunku i perspektywy przy Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, od 1901 w Szkole Rysunkowej, przy Instytucie Politechnicznym. Był jednym z pierwszych scenografów filmu polskiego, współpracował przy realizacji ponad 80 obrazów od 1907. Pierwszą dekorację teatralną wykonał w 1905 roku, rozpoczął samodzielną pracę na warszawskich scenach. Do 1939 był scenografem i dekoratorem prawie wszystkich teatrów dramatycznych, rewii i kabaretów w Warszawie - program rewiowy składał się zwykle z 15-20 numerów. Scenograf dla niemal wszystkich scenek, tworzył dekoracje. " "Perspektywa dekoracyjna Galewskiego pogłębia i poszerza, jakby za dotknięciem różdżki czarodziejskiej, szczupłą przestrzeń sceniczną Qui Pro Quo, Aleje Ujazdowskie, Łazienki, mosty na Wiśle, malowane z pocztówkową dokładnością, stwarzają publiczności iluzję, że to co prawda w miniaturze, ale ich kochana Warszawa. Józef Galewski jest bez wątpienia jednym ze współtwórców wielkiego i bezpośredniego kontaktu artystycznego 'kochanej starej budy' z widzem" - pisał o dekoratorskiej sztuce Galewskiego Kazimierz Krukowski." - Lopek.Jego kunszt podziwiali recenzenci, odnotowując często, że największe brawa zbierały nie występy, lecz dekoracje pędzla Galewskiego mające być dla tych występów tylko tłem. Współpracował z kinematografią - liczbę projektów jego prac można szacować na tysiące. Pracował szybko, słynął z rzetelności w podejściu do zobowiązań. Był reprezentantem tradycyjnej, realistycznej scenografii, artystą malarzem i według słów Jerzego Jurandota rzemieślnikiem "w swoim stylu mistrzem nad mistrze". " Galewski był autorem, budowniczym dekoracji, scenografii, dekoratorem wnętrz, w wielu filmach Meir Ezofowicz i Sędziowie (1911), Niebezpieczny kochanek (1912), wykorzystywał tzw malarstwo dekoracyjne m.in. - "Barbara Radziwiłłówna","Ty, co w Ostrej świecisz bramie", "Trójka hultajska", "Ordynat Michorowski", "Sygnały", "Strachy", "Gehenna", "Dziewczyna szuka miłości". W czasie okupacji pracował w teatrach jawnych. Po wojnie, współpracował przy ponad 30 filmach powstałych w latach 50 - tych, wśród nich :Zakazane piosenki Leonarda Buczkowskiego (1946) i Pokolenie Andrzeja Wajdy (1955). do roku 1956 współpracował z teatrami Łodzi. Ostatnie lata życia od 1958 roku spędził w Schronisku Aktora Weterana w podwarszawskim Skolimowie. Wydał wspomnienia "Warszawa zapamiętana " - 1961, napisał nieopublikowane; obszerne pamiętniki teatralne obejmujące czas od 1897 roku i filmowe - od roku 1907. Spoczywają w zbiorach Instytutu Sztuki PAN. W zbiorach znajduje się bezcenny zbiór akwarel, na których Galewski odtworzył niektóre ze swoich najważniejszych prac scenograficznych sprzed wojny (jego bogate archiwum pochłonęła pożoga powstania warszawskiego), odtworzone z pamięci widoki dawnej Warszawy. Malując je posłużył się swoją fenomenalną pamięcią, z niemal fotograficzną dokładnością rejestrującą i odtwarzającą najdrobniejsze szczegóły.  Zmarł 2 października 1966 roku.                                     Jego córka Eugenia Galewska urodzona w 1914 roku, była żoną Tadeusza Wittlina. Pisarza poety, satyryka i publicysty autora tekstów kabaretowych i scenariuszy filmowych. Karierę  zaczynała w latach 30-tych pod kierunkiem ojca była projektantką oprawy scenicznej, kostiumów teatralnych,  filmowych - w filmach "Trędowata"- 1936," Wrzos"," Pani minister tańczy", Papa się żeni, " Dyplomatyczna żona".  Współpracowała z teatrami kabaretowymi : Wesoły Wieczór, Wielka Rewia, Cyrulik Warszawski, Ali-Baba.  Po wojnie pozostawiła karierę zawodową i w 1961 roku wyjechała do przedwojennego narzeczonego do USA. Na emigracji redagowała,  ilustrowała stałą rubrykę mody w „Dzienniku Polskim” w Londynie,  projektowała kostiumy dla teatrów amerykańskich. Wraz z mężem Tadeuszem prowadzili w Waszyngtonie dom otwarty dla polskich artystów i regularnie wspierali przyjaciół w kraju. .  
 Zmarła w Waszyngtonie Dystrykt Kolumbii, USA  - 3 lutego 2012 roku.