JERZY  LESZCZYŃSKI
Urodził się  6 lutego 1884 w Warszawie - aktor teatralny i filmowy. Reżyser. Był synem Bolesława i Honoraty z Rapackich, mężem Izydory z Schillerów, używającej pseudonimu Anna Belina , później aktorki Leokadii Pancewiczowej. Początkowo uczył się w Krakowie, potem Warszawie, gdzie mieszkał z rodzicami od 1895. Uczęszczał do Klasy Dramatycznej przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym, ale jej nie ukończył, bo bez zgody kierownictwa szkoły organizował przedstawienia z udziałem swych kolegów. Debiutował w 1902 w teatrzyku ogrodowym Bagatela jako aktor zespołu H. Grabińskiego, z którym wyjechał do Łodzi. W 1912 został zaanga­żowany przez Arnolda Szyfmana, uczestniczył w objeździe zespołu odwiedzając m.in. Kijów, Mińsk Litewski i Petersburg. Wysoki, świetnie zbudowany, smagły brunet o wro­dzonym wdzięku i niepowszedniej elegancji, wybił w rolach amantów. Wybuch I wojny światowej zastał go w Sopocie, skąd przez Berlin przedostał się do Krakowa, do 1916 grał w Teatrze Słowackiego. Od 1916 r występował w Warszawie, w Teatrze Polskim. "Tak piękny jak on mógł być tylko Wilde lub Douglas" - wspo­minał Leon Schiller. "Był dla nas królem i wyrocznią mody". W młodości żywo interesował się najnowszy­mi zdobyczami realizmu, co łączono z wpływem jego dziadka, Wincentego Rapackiego." Z temperamentu aktor komedio­wy, podbił Warszawę w 1913 rolą Bardosa ("Zabobon, czyli Krakowiacy i Górale"). Ta kreacja dała mu w sto­licy popularność: "ogłupiałam z zachwytu nad młodym Jerzym Leszczyńskim" - napisała Maria Dąbrow­ska ("Warszawa naszej młodości", Warszawa 1954, s. 58). W kinie debiutował w 1911 r na planie niemego obrazu -"Antek Klawisz. Bohater Powiśla"- serii niezachowanych do dziś- filmów o przygodach rezolutnego Antka, gdzie główną rolę powierzono Antoniemu Fertnerowi. "Fatalnej godzinie", opowieści grozy o zgubnym wpływie hipnozy. Upodobał go sobie reżyser Ryszard Ordyński, obsadzając najpierw w głównej męskiej roli kapitana Legionów Michała Łazowskiego w "Mogile nieznanego żołnierza", epizodycznej Stanisława Augusta Poniatowskiego w sekwencji koncertu Jankiela w "Panu Tadeuszu". Aktor wcielał się w mundurowych, dumnych, pewnych siebie, do czego predestynowała go postura i wzrost. Podobną postać Berka Joselewicza, stworzył w filmie "W lasach polskich" Jonasa Turkowa, niezachowanym do naszych czasów. Wystąpił w około 20 filmach - ocalało tylko kilka z nich - "Pan Tadeusz "- we fragmentach; "Cud nad Wisłą"'- syn Granowskich; "Szpieg w masce" - jako idealistyczny profesor Skalski, wynalazca, stworzył wyrazistą rolę, pozwalającą docenić jego warsztat aktorski, "Córka generała Pankratowa "– Mieczysława Znamierowskiego i Józefa Lejtesa jako hrabia Bobrow, "Barbara Radziwiłłówna"- Leszczyński; "Wierna rzeka" – doktor, "Halka" – stolnik. Podczas II wojny wystąpił tylko raz w Teatrze Miasta Warszawy.(Theater der Stadt Warschau). Po występie, kiedy zorientował się w charakterze tej sceny, więcej z jawnymi teatrami nie współpracował. Pracował jako kelner w kawiarni "U aktorek". Po upadku Powstania Warszawskiego znalazł się w Krakowie, do 1949 r. występował w Teatrze im. Juliusza Słowackiego. Od 1949r – do końca życia był aktorem Teatru Polskiego w Warszawie. Zajmował się reżyserią - pracował na scenach Opola, Częstochowy, Krakowa, Łodzi, Rzeszowa, Kalisza i Warszawy - uchodził za jednego z naj­lepszych znawców wiersza w komediach Fredry. W 1956 roku, w cyklu "Mistrzowie polskiej sceny", powstał o nim film dokumentalny, w filmie wystąpili: Elżbieta Barszczewska, Aleksander Dzwonkowski, Władysław Hańcza, Kazimierz Opaliński i Leon Pietraszkiewicz. Jego atuty, z których słynął do końca życia: piękny głos, świetna dykcja, poczucie frazy, rytmu i plastyki, imponująca sylwetka "z głową jak z posągu stojącego na Kapitolu" (Ludwik Hieronim Morstin). Cieszył się opinią aktora o bardzo szerokiej skali, odnosił sukcesy w różnorodnych rolach. Jest autorem wspomnień, publikowanych w czasopismach i książce "Z pamiętnika aktora". Po 1945 r wystąpił tylko w jednym filmie w reżyserii Aleksandra Forda - "Ulica Graniczna" z 1948r - jako doktor Białek. Zmarł 9 lipca 1959 w Warszawie. Spoczywa w Alei Zasłużonych na  Cmentarzu Powązkowskim.