JANINA  ROMANÓWNA
Urodziła sie 9 października 1904 we Lwowie, była córką wybitnego aktora tamtejszej sceny Władysława Romana. Uczyła się na kursach u mistrzyń lwowskiego teatru – Tekli Trapszo i Wandy Siemaszkowej, lekcje śpiewu pobierała u Ady Sari.  Zadebiutowała we Lwowie w 1921 r. u boku Wojciecha Brydzińskiego – rolą Kasztelanki w "Don Juanie " na deskach Teatru Wielkiego.  W latach 1921/24 występowała na scenie lwowskich Teatrów Miejskich. W 1924 została zaangażowana przez Juliusza Osterwę do Teatru Narodowego w Warszawie. Do wybuchu wojny występowała na scenach warszawskich: Teatru im. Wojciecha.Bogusławskiego, Letniego i Polskiego. Jej aktorstwo - głębokie, pełne prawdy psychologicznej, niepotwarzalne i jedyne w swoim rodzaju - budziło podziw i uznanie. Jej gra nacechowana była prawdą, prostotą i wrodzonym wdziękiem. Dysponowała bogactwem środków wyrazu zarówno w rolach dramatycznych, jak i komediowych. Na ekranie zadebiutowała w obrazie "Iwonka " z Jadwigą Smosarską w roli tytułowej - 1925 r, wystąpiła w 6 filmach: "Kropka nad i ",Mocny człowiek jako Nastka Żegota,"Głos Serca", jako Wanda Kalina," Pałac na kółkach", "Księżna Łowicka "- ocalały tylko dwa z nich. W czasie okupacji była kelnerką w warszawskich kawiarniach, uczestniczyła w konspiracyjnym życiu artystycznym. W 1945 została zaangażowana do Teatru Wojska Polskiego w Łodzi. W 1946 wróciła do zespołu Teatru Polskiego w Warszawie, na tej scenie pozostała aż do przejścia na emeryturę w 1973. Sporadycznie reżyserowała, m.in." Szalony dzień czyli wesele Figara" Pierre Beaumarchais'go (1955) i "Głupi Jakub "Tadeusza Rittnera (1959)" Spazmy modne" Wojciecha Bogusławskiego (1966). Zagrała w swoim życiu około 200 najważniejszych ról polskiego i światowego dramatu. Wielka dama polskiego teatru. Artystka niezwykła i wspaniała, budziła nie tylko zachwyt, ale i szacunek. Szczególnie lubiła polski teatr romantyczny. Nie bała się nigdy odsłaniać swoich wzruszeń i emocji, z wdziękiem czarowała publiczność. Była cenionym i zasłużonym pedagogiem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. W 1955 otrzymała tytuł naukowy profesora zwyczajnego, zasłużona działaczka ZASP-u (SPATiF-u); w latach 1959/61 wiceprezes Stowarzyszenia. Była żoną kompozytora i dyrygenta Mieczysława Mierzejewskiego( to jej, w okresie narzeczeństwa, poświęcił swój znany przebój "Ja mam czas, ja poczekam" pięknie zaśpiewany przez Eugeniusza Bodo ).. Występowała w Teatrze Telewizji, m.in. w spektaklach: "Mąż i żona" Aleksandra Fredry w reż. Bohdana Korzeniewskiego jako Elwira (1955), "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego, Adama Hanuszkiewicza jako Radczyni (1963), "Non stop" w reż. Augusta Kowalczyka jako Antosia (1970) oraz w przedstawieniu "Żywy trup" Lwa Tołstoja w reż. Andrzeja Łapickiego jako Anna Karenina (1970).  Zagrała jeszcze tylko w dwóch filmach - "Małżeństwo z rozsądku" (1966) – ciocia Edzia, była właścicielka ziemska i "Lalka "(1968) – jako hrabina Joanna Karolowa, siostra Łęckiego. Zmarła 11 października 1991 w Warszawie.