JAN  FETHKE
Urodził się 26 lutego 1903 r w  Opolu. Śląski pisarz i  scenarzysta filmowy.                     Tworzyć zaczął jako kilkunastoletni chłopak. W 1921 r. napisał swoją pierwszą powieść „Nadziewana papuga”. Przygodę z filmem zaczął w Berlinie, tam studiował, współpracował jako autor scenopisów, scenarzysta z wytwórnią Ufa. Po dojściu do władzy Hitlera - w latach 30 przyjechał do Warszawy, zachowując obywatelstwo niemieckie. Jest współtwórcą 18 filmów, współscenarzystą komedii "Paweł i Gaweł " z niezapomnianymi Eugeniuszem Bodo i Adolfem Dymszą. Wyreżyserował m.in.:" Dwie Joasie"- 1935; "Trędowatą", "Papa się żeni" - 1936; "Niedorajdę" - 1937, "Zapomnianą melodię" - 1938. W chwili wybuchu wojny przebywał w Warszawie, jako obywatel Niemiec został internowany. W 1943 roku w okupowanej przez Niemców Warszawie, w jednym z kin wyświetlony został, ukończony jeszcze przed wojną polski film „Przez łzy do szczęścia”. Salę kinową, mimo haseł na murach „Tylko świnie siedzą w kinie, co bogatsze to w teatrze”, lub "Padlina idzie do kina" wypełnali widzowie, to był moment by na chwilę uciec od okupacyjej rzeczywistości, a na ekrane zobaczyć - niekiedy po raz ostatni, swoich uwielbianych aktorów. Film reżyserował Jan Fethke, opolanin urodzony w polsko-niemieckiej rodzinie. Ten film – a także inne, które produkował dla Niemców – powodują, że został uznany za kolaboranta, jego postawa określana jest bardzo niejednoznacznie. W 1944 r został aresztowany przez gestapo, wysłany do obozu pracy - skazany na 4 lata ciężkich robót. Po uwolnieniu wedle jednych został gorliwym reichsdeutschem, inni widzieli w nim osobę, która chętnie pomaga dawnym kolegom. Wciąż kręcił filmy. Po wojnie przyjął obywatelstwo polskie . Pracował w polskim kinie jako scenarzysta - i mimo ostracyzmu ze strony części kolegów został zaangażowany do legendarnego już filmu „Zakazane piosenki”. Zapisał na swoim koncie kolejne dzieła w tym scenariusz do “Milczącej Gwiazdy”, filmu kultowego dla miłośników SF, w 1955 r. wyreżyserował swój ostatni film- "Irena! do domu". W 1961 r wyjechał do Berlina Zachodniego - próbował działać w branży filmowej. Pracował jako lektor języka esperanto. Był zafascynowany tym językiem, który towarzyszył mu przez całe życie. Autor słowników i powieści, swoje książki pisane w języku esperanto wydawał pod pseudonimem Jean Forge. Zmarł  16 grudnia 1980 r w  Berlinie Zachodnim.