JACEK  WOSZCZEROWICZ
Jacek  Woszczerowicz,  właściwie  Marian  Jacek  Woszczerowicz.                    Urodził się 11 września 1904r. w Siedlcach. Aktor charakterystyczny, teatralny, filmowy, radiowy, reżyser, wykładowca warszawskiej PWST. W 1920 ochotniczo wstąpił do wojska - brał udział w wojnie polsko- bolszewickiej. Ukończył prawo w Poznaniu, a także studia sceniczne w zespole Reduty. Od 1924r. występował na scenach; Poznania, Łodzi i Wilna. Start aktorski utrudniały mu złe warunki zewnętrz­ne. Niski, krępy, o zbyt długich rękach i płaskim, chrapliwym głosie, musiał włożyć wiele pracy, by zmienić jego brzmienie, obniżyć rejestr. Dużo czasu poświęcił na ćwiczenie sprawności fizycznej, uzy­skał zwinność akrobaty. Przykładał wielką wagę do charakteryzacji. W 1930- B. Dudziński zauważył, że "sympatyczny i wielce utalentowany p. Woszczerowicz" nie posiada daru improwizacji. Początkowy okres twórczości wyznaczały epizodyczne role ko­mediowe, grał najczęściej zwykłych, małych ludzi, ale w sposób zwracający uwagę na wyrazistość środków, konsekwencję kompozycji po­staci, siłę komiczną i skłonność do groteski. Dojrzałość twórczą osiągnął w 1940-41 w teatrze pod kier. A. Węgierki. "Nie chcąc poprzestać na tematyce komediowej, szykując się do szerszych lotów, zmienił oczy zdobywając im siłę spojrzenia, przebudował też proporcje twarzy ustawicznymi ćwiczeniami mięśni. Doprowadził giętkość i wyra­zistość dłoni do stopnia, który posiadali dawni ko­medianci sprzed stuleci", pisał H. Szeletyński. "Jest on chyba najbardziej charakterystycznym wśród wszystkich charakterystycznych aktorów, jest samą kwintesencją charakterystyczności". "Pasjonu­ją go zabarwienia i odkształcenia, jakie się w trakcie działania pokazują na wewnętrznej i zewnętrznej fizjognomii bohatera". "Można o nim powie­dzieć, że jest moralistą, oddziałującym nie pojęcia­mi, ale skupieniem ekspresji. Wszystkie po­stacie Woszczerowicza są dziwne i osobliwe, ich ludzki charakter miesza się z czymś nieludzkim, czymś z granicy jawy i snu, czymś z baśni". "Czasem nawet odnosi się wrażenie", "że jeśliby nałożył hamulec swej maestrii technicznej, postać byłaby zarysowana niemniej wyraziście, a prościej" . Reżyserował niewiele, w swych przedstawieniach, dążył do uchwycenia i pokazania pewnych mechanizmów historii i ludzkiej egzystencji. Znany z niepospolitej drobiazgowości i pedanterii, dokonywał bezustan­nych korekt w przedstawieniach po konfrontacji z widownią." Tryb jego życia cechowała swoista asceza, służąca zachowaniu sił koniecznych do bez­względnego wykonywania zadań artystycznych. Te­mu właśnie - swojej sztuce aktorskiej poświęcić umiał wszystko: zdrowie, uczucia, czas, myśli, całe życie" (A. Hausbrandt). W jego wnętrzu krzyżowała się śmieszność z wielkością, a radość przenikała tragizm. Przed II wojną światową zagrał ponad sto ról teatralnych wystąpił w - 7 filmach - debiutował w 1936 na planie - Jego wielka miłość jako autor, 1937 i 38 – Znachor i Profesor Wilczur, jako filozofujący alkoholik Jemioł, ta rola przyniosła mu popularność wśród widzów i uznanie krytyki. Specjalnie z myślą o Woszczerowiczu - Tadeusz Dołęga Mostowicz napisał scenariusz kolejnej części filmu Testament profesora Wilczura( film nie ocalał), 1938 – Rena jako Ryszard Garda, Strachy jako magik Diabolini - Sroboszcz ,1939 – Kłamstwo Krystyny, jako Krążek, agent "Autokoncernu". W czasie wojny prowadził Studio Aktorskie przy Teatrze Polskim w Grodnie. Od 1941r. pracował jako robotnik fizyczny, wszystko po to, by nie grać w teatrach pod niemiecką kontrolą. Od 1944r grał w Teatrze I Armii Wojska Polskiego - przez Lublin, Kraków, Katowice, trafił do Łodzi. Po wojnie zagrał jeszcze w 7 filmach - 1946 roku wystapił w filmie – Dwie godziny jako szewc Leon, 1947 – Nawrócony, 1953 – Żołnierz zwycięstwa, jako Włodzimierz Lenin, 1956 – Zemsta, jako Rejent Milczek, 1967 – Ślepy tor, z cyklu Opowieści niezwykłe jako dróżnik Wawrzyniec Wiór, 1967 – Wenus z Ille, jako właściciel zajazdu "Siedem Krzyży", 1969 – Jak zdobyć pieniądze, kobietę i sławę, jako konstruktor Zygmunt Wasiak, kierownik składnicy złomu; w części III: "Jak zdobyć sławę". W latach 1946-52 był wykładowcą warszawskiej. PWST Występował na scenach teatralnych, w radiu, Teatrze TV, i na estra­dzie jako recytator. Pierwszą żoną aktora była Luba Fischer, aktorka -znana pod imieniem Eliza Fischer lub pseudonimem Luba Ditris, pochodząca ze słynnej przez II wojną światową aktorskiej rodziny Fischerów. Drugą żoną była aktorka Halina Kossobudzka. Otrzymał wiele odznaczeń i nagród państwowych.
Zmarł 19 października 1970 w Warszawie - spoczywa na Warszawskich Powązkach Wojskowych.