HELENA  BUCZYŃSKA
Urodziła się 2 grudnia 1894 w Szczygrach- Rosja. Aktorka teatralna, kabaretowa, radiowa i filmowa, reżyser, tancerka, choreograf, autorka sztuk teatralnych. Ukończyła Klasę Dramatyczną przy Warszawskim  Towarzystwie Muzycznym, była  uczennicą S. Lentza w Szkole Sztuk Pięknych i A. Myszugi w klasie śpiewu     W. T.M . Debiutowała  w 1914 w Teatrze  Letnim w Warszawie. Od 1915 przebywała w Rosji, występując w polskich i rosyjskich zespołach. Po powrocie do kraju w 1922 występowała w teatrach warszawskich-  Reducie,  krakowskich, poznańskich i łódzkim. Jej warunki zewnętrzne, okrągła postać, charakterys­tyczny "kaczy chód",  akcent kresowy, ru­miana twarz ze śmiejącymi się oczami, tworzyły goto­wą  figurę komiczną, co w połączeniu z kulturą inter­pretacji, naturalnym wdziękiem i wigorem scenicznym sprawiło, że była jedną z najbardziej znanych i lubianych aktorek komediowych stolicy. Na ekranie debiutowała w 1928 r w obrazie - Huragan - do wybuchu wojny - wystąpiła w 22 filmach– Pałac na kółkach, Każdemu wolno kochać , Jego ekscelencja subiekt, Dzieje grzechu, Córka generała Pankratowa - jako ciotka Aniuty,  Nie miała baba kłopotu,  Pan Twardowski, Barbara Radziwiłłówna, jako wujna Barbary, Znachor, Ty, co w Ostrej świecisz Bramie - Petronela, Książątko,  Dziewczęta z Nowolipek,  Strachy - matka Teresy, Profesor Wilczur,  Moi rodzice rozwodzą się, Królowa przedmieścia - Maciejowa, Granica - matka Justyny Bogutówny, Włóczęgi, Trzy serca - ciotka Betsy, Sportowiec mimo woli - żona prezesa,  Żona i nie żona. W 1922 rozpoczęła pracę w warszawskich teatrach Maska, Stańczyk, Reduta, Teatrze im. Słowackiego w Kra­kowie, opracowywała układy ruchowe i plastyczne do niektórych przedstawień . W latach 1925-28 występowała w warszawskim teatrzyku Qui Pro Quo -uczestniczyła w jego objazdach, Morskie Oko, sceny Wodewilu, w poznańskim Teatrze Nowym i Rewii w Łodzi. W stolicy występowała w teatrach Ate­neum- grała tutaj role, które ujawniły jej wybitny talent komediowy, Teatrze Pol­skim, Banda i Ateneum. W 1934-39 wy­stępowała na scenach TKKT - po 1936 głównie w Polskim i Małym. Podczas II wojny światowej, prowadziła tajne kursy aktorskie. W sezonie 1944-45 grała i reżyserowała w Teatrze Miasta Stołecznego Warszawy. Za reży­serię "Szczęścia Frania" otrzymała, pierwszą po wojnie- nagrodę warszawskiej Rady Narodowej. W 1945-46 należała do zespołu Miejskich Teatrów Dramatycznych, wystawiła na scenie Teatru Małego własną sztukę "Obcym wstęp wzbroniony" rozgrywającą się w śro­dowisku aktorskim. Od 1947 występowała w teatrach -Syrena w Łodzi, Kameralnym, Osa, i Teatrze Syrena w War­szawie. W warszawskim Teatrze Domu Wojska Pol­skiego, grała swoje ostatnie role, na scenie tego teatru odbyła się w 1957r uroczystość czterdziesto­lecia jej pracy artystycznej , następnie przeniosła się do Teatru Komedia. Była cenioną recytatorką poezji współczesnej - aktorką kabaretową, radiową i filmową. Po wojnie wystąpiła w 8 filmach m.in - Stalowe serca, Powrót, Lekarka wiejska, Uczta Baltazara, Irena! do domu !; Kalosze szczęścia.
Zmarła 21 grudnia 1957 r na tranatlantyku Batory w czasie sztormu wracając ze Stanów Zjednoczonych. Helena Buczyńska została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.