HALINA  BRUCZÓWNA
Właściwie Halina Wanda Bnińska. Urodziła się w 1894 w Warszawie. Aktorstwa uczyła się w Klasie Dramatycznej przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym, a śpiewu na lekcjach u Stanisławy Dobrowolskiej. W 1913 roku dostała angaż do Teatru Nowoczesnego, pracowała w zespole Teatru Letniego m.in. razem z Antonim Fertnerem, Jerzym Leszczyńskim i Edmundem Gasińskim. Z powodzeniem grała w lekkich komediach i farsach, do czego predestynowała ją oryginalna uroda i wdzięk.W 1915 roku wyszła za mąż za porucznika Juliusza Ostoję-Zagórskiego, który walczył w Legionach Polskich. Rozgłos zdobyła występami w filmach. Między 1916 a 1921 rokiem wystapiła w 12 obrazach - zadebiutowała w 1916 roku w filmie "Studenci" grała główne role m.in.w niemych obrazach - "Ochrana Warszawska", " Carat i jego sługi", "Carska faworyta","Melodie duszy", " Ludzie bez jutra" . Akcja tego filmu powstała w oparciu o romans korneta armii carskiej i znanej aktorki warszawskiej, Marii Wisnowskiej. Niezrównoważony Barteniew zabił swą ukochaną (znaleziono ją nagą w jego mieszkaniu), ale sam życia sobie nie odebrał, nawet wtedy, kiedy mu w areszcie dano nabity pistolet. W 1899 roku odbył się w Warszawie głośny proces, zakończony skazaniem byłego korneta na wydalenie z armii i ciężkie więzienie. Barteniew po latach powrócił do Warszawy jako włóczęga. Przebywał często przy grobie ukochanej, aż w końcu zmarł w 1909 r. Na ekranie wcielił się w Bartaniewa - Józef Węgrzyn. Po zakończeniu I wojny światowej zdecydowała się wyjechać z mężem do Stanów Zjednoczonych. Jednak podczas podróży jej mąż został wezwany służbowo do Polski. Zginął podczas zamieszek w Gdańsku. Bruczówna nie zrezygnowała z wyjazdu za ocean. Wyjechała do Stanów, kontakty zawodowe w Nowym Jorku pomógł jej nawiązać reżyser Ryszard Ordyński. Szybko opanowała język i od 1921 roku występowała w teatrach na Broadwayu. Największy sukces odniosła w musicalu "Blossom Time". Spektakl grany przez kilka lat, cieszył się dużym powodzeniem takze w innych miastach Ameryki. Prasa pisała o Bruczównie jako o „egzotycznej piękności posiadającej cudowny magnetyzm”, doskonale łączącej umiejętności wokalne i aktorskie. Stale współpracowała z ośrodkami polonijnymi w Ameryce. Aktywnie wspierała sprawy polskie w Ameryce. Brała udział w koncertach i przedstawieniach dobroczynnych, organizowanych przez amerykańską Polonię; zorganizowała szereg koncertów i przedstawień, na których zbierała pieniądze na rzecz Pożyczki Odrodzenia Polski. Starała się, by polscy artyści mogli częściej występować w Ameryce. W roku 1936 przyjechała do Polski, omówić występy polskich zespołów baletowych i teatralnych w Ameryce. Sfinalizowała kontrakt Antoniny Nowickiej, tancerki baletu warszawskiej opery, z wytwórnią International Pictures Corporation w Hollywood, zakupiła kopię filmu "Panienka z poste restante" Michała Waszyńskiego, do dystrybucji w Ameryce. Pogarszający się stan zdrowia nie pozwolił już Bruczównie na realizację swoich zamierzeń. Zmarła na raka piersi 3 października 1937 roku w Nowym Yorku.