FELIKS  CHMURKOWSKI
Feliks Henryk Chmurkowski urodził się 18 maja 1896 r w Warszawie. Aktor teatralny i filmowy, reżyser. Ukończył Gimnazjum im. Mickiewicza w Warszawie. Od 1917 statystował w Teatrze Rozmaitości. W latach 1918-20, studiował w Warszawskiej Szkole Dramatycznej - Jana Lorentowicza. równocześnie występował (pod pseudonimem Feliks Tęczyński) w Teatrze Żołnierskim YMCA (Związek Chrześcijańskiej Młodzieży Męskiej) . W sezonie 1920/21 grał w Teatrze na Pohulance, Polskim i Powszechnym w Wilnie, potem już pod własnym nazwiskiem, w Teatrze Praskim w Warszawie. Pracował na scenach - Lublina , Grodna, Łodzi, Grudziądza, Torunia, Poznania i Warszawy w Teatrze Polskim, Małym, Rozmaitości, Letnim, Kameralnym, Narodowym, Nowym i w objazdach Reduty. Na ekranie zadebiutował w 1933 r w filmie - "Romeo i Julcia", grał w 18 filmach m.in.- "Każdemu wolno kochać"; "Jego ekscelencja subiekt"; "Wacuś"; "Kochaj tylko mnie"; "Antek Policmajster", "Jaśnie pan szofer" - banker Szober; "Pan Twardowski", "Jego wielka miłość"; "Trzy serca", "Piętro wyżej"- ojciec Alicji Boneckiej; "Bohaterowie Sybiru", "Włóczęgi", "U kresu drogi"; "Kłamstwo Krystyny", "Geniusz sceny" nieocalałych -"Bolek i Lolek"; "Testament profesora Wilczura" . Zajmował się reżyserią w teatrach prowincjonalnych, po przeniesieniu do Warszawy, tylko sporadycznie (mi.in w 1933 w działającym parę miesięcy teatrze jednoaktówek Rozmaitości). Reżyserował repertuar lekki, m.in.: "Robert i Bertrand", "Drugi mąż", "Gorąca krew", "Głuszec", "Ósma Żona Sinobrodego", "Szkoła żon", "Bolszewicy", "Kwadratura koła", "Grube ryby". Recenzenci życzliwie oceniali jego pracę, zwracając uwagę na dużą kulturę literacką, umiejętność tworzenia ciekawych sytuacji scenariuszowych, nadawanie przedstawieniu odpowiedniego rytmu i tempa, staranność w dopracowaniu szczegółów. W okresie okupacji niemieckiej był kierownikiem administracyjnym spółdzielni koleżeńskiej "Pod Znachorem", wraz z żoną Marią (Maria Chmurkowska z domu Fiszer, aktorka estradowa i filmowa) prowadził bar "Pod światełkami" w Radości koło Warszawy, gdzie zatrudniał bezrobotnych aktorów. W 1943 został aresztowany i ponad rok, więziony na Pawiaku; zwolniony w lecie 1944, brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie był aktorem teatrów stolicy - Domu Wojska Polskiego (od 1957 pod nazwą: Dramatyczny); Polskiego, współpracował ze scenami Łodzi, Białegostoku i Opola. Grał w filmach, występował w słuchowiskach radiowych. Wystapił w 15 filmach m.in. -"Skarb", "Młodość Chopina", "Sprawa pilota Maresza", "Biały niedzwiedź", "Rękopis znaleziony w Saragossie", "Romantyczni", "Dwa żebra Adama", "Pan Dodek", "Cafe pod Minogą", "Piątka z ulicy Barskiej", "Za wami pójdą inni", "Smarkula". Był aktywnym działaczem ZASP-u; w 1932 i 1947 wybrany do Zarządu Głównego, w 1948 został prezesem Zarządu Głównego i Naczelnej Rady Artystów i pełnił te funkcje do rozwiązania organizacji w 1950. Od 1959 był członkiem zasłużonym SPATiF-ZASP, od 1967 wiceprzewodniczącym Kapituły Członków Zasłużonych. W latach pięćdziesiątych zainicjował i zorganizował w Warszawie Kasy Teatralne SPATiF-u. Zmarł 16 kwietnia 1971 r w Warszawie. Spoczywa z żoną na Starych Powązkach w Warszawie.