EMIL  CHABERSKI
Urodził się  28 maja 1891 w Krakowie – reżyser, aktor, tłumacz i pedagog. Studował w Szkole Dramatycznej M. Przyby­łowicza w Krakowie. Jako uczeń zadebiutował na szkolnej scenie w 1907 roku w roli Łapki w sztuce "Nikt mnie nie zna".Grał w Łodzi, także w objazdach, m.in. w Kaliszu Piotrkowie i Ki­jowie. W zespole Aleksandra Zelwerowicza podjął pierwsze próby reżyserowania.W 1911 roku wyjechał do Niemiec gdzie kontynuował studia teatralne. Po powrocie, występował w Łodzi w Teatrze Wielkim, potem Polskim. Równocześnie pro­wadził amatorski teatr robotniczy, za co został zaaresztowany i uwięziony. W 1913 roku wyjechał do Sosnowca. Utworzył objazdowy Teatr Artystyczny, z którym planował występy w Królestwie Polskim, na Litwie, Podolu, Wołyniu i w centralnej Rosji. Wsku­tek zakazu władz, pozostał w Sosnowcu, gdzie występował do końca 1914 r. W 1915 roku jako poddany austriacki, został ewakuowany do Moskwy. Początkowo był aktorem w zespole Teatru Polskiego i Narodowego . Od 1916 roku występował w zespole Teatru Pol­skiego kierowanym przez Arnolda Szyfmana. Od 1922 do wybuchu II wojny światowej występował na scenach warszawskich w Teatrze Narodowym, Letnim, Wielkim i Wielkiej Rewii. Zrealizował kilka filmów fabularnych - zadebiutował w 1925 r, filmem -" Iwonka" - niemy obraz oparty na powieści Juliusza Germana. Film nie zachował się w całości. W 2013 roku w holenderskim archiwum został odnaleziony jego 20-minutowy fragment. Wyreżyserował - "Tajemnicę starego rodu", "Kobiety nad przepaścią" i ostatni przed wybuchem wojny film - "Żona i nie żona". Do filmu - "Cham" - opracował dialogi. Współpracował z radiem. W czasie wojny wycofał się ze sceny. W czasie okupacji był udziałowcem spółki aktorskiej prowadzącej restaurację - Pod Znachorem w Warszawie. Po wojnie, reżyserował na zmianę w teatrach Krakowa i Poznania. W latach 1946/47 był dyrektorem Teatru Kameralnego Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych, kierował Teatrem Polskim . Gościnnie reżyserował w Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu, był reżyserem Teatru Nowego. Jako pedagog współ­pracował ze Studiem Dramatycznym przy Teatrze Polskim w Poznaniu. W roku 1949 związał się z Objazdowym Teatrem Dramatycznym Domu Wojska Polskiego w Warszawie, ktorego został dyrektorem i kierownikiem artystycznym (do 1951). W 1951 roku pracował gościnnie w Teatrze Miejskim w Świdnicy. Nie występował już jako aktor, poświecił się reżyserii teatralnej, pracował w Teatrze Narodowym, Letnim, Wielkim i Wielkiej Rewii. Zajmował się tłumaczeniem sztuk teatralnych. W latach 1955-1958 był rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Leona Schillera. Pracował w Teatrze Narodowym. W latach 1952-1955 związany był z Szczecińskim Teatrem Dramatycznym, był kierownikiem artystycznym i dyrektorem, w sezonie 1954-55, wyreżyserował 15 sztuk teatralnych m.in. "Profesja pani Warren", "Świętoszek" , "Oświadczyny", "Na południe od 38 równoleżnika", "Damy i huzary","Ożenek", "Niespokojna starość" , "Król i aktor"- krytycy najwyżej ocenili "Mieszczan"," Don Carlosa" i "Wilhelma Tella". W 1966 roku na zaproszenie Teatru Muzycznego wyreżyserował "My Fair Lady".W latach 1955-1958 przebywał w Łodzi , był dyrektorem i kierownikiem artystycznym Teatru im. S. Jaracza, wykładowcą i re­ktorem Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej (1955-58). Po wyjeździe do Warszawy objął stanowisko dyrektora i kierownika artystycznego Teatru Młodej Warszawy - od 1958 Teatr Klasyczny i jego drugiej sceny, Teatru Rozmaitości. Scenami kierował do 1962 roku, kiedy przeszedł na emeryturę. Później reżyserował sporadycznie. Współpracował z teatrami muzycznymi, reżyserował w różnych miastach Polski - "Niziny"- Poznań, "Bunt żaków"- Wrocław, "Traviatę", "Madame But­terfly" i "Pajace"-Łódź, "Don Juana" - w Gdańsku i "Hrabinę" w Warszawie. W latach 1955–1958 był rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Zajmował się tłumaczeniem sztuk teatralnych. Jego żoną była aktorka Hanna Różańśka. Był Zasłużonym członkiem SPATiF-ZASP- wiceprezesem Kapituły członków zasłużonych. Zmarł 14 września 1967 w Warszawie. Spoczywa w Alei Zasłużonych na Starych Powązkach.