BOGUSŁAW  SAMBORSKI
Bogusław Samborski -urodził się  14 kwietnia 1897 w Warszawie. Aktor scen warszawskich. Ukończył Szkołę Dramatyczną przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. W latach międzywojennych występował w teatrach w Krakowie i Łodzi, a także w warszawskim Teatrze Polskim. Wystąpił w 24 filmach - debiutował w  flimie - 1921-obrazem "Cud nad Wisłą, 1925 - "Iwonka", grał na planie - "Przedwiośnia", "Grzesznej miłośći" - Rauszke, "Policmajster Tagiejew"- Tagiejew; "Szlakiem hańby" - Karol Wolak vel Andrzej Marczak; "Na Sybir" - pułkownik żandarmerii Sierow, "Niebezpieczny romans" - Hieronim Śpiewankiewicz, kasjer w banku, "Uroda życia" - generał Polenow, "Dziesięciu z Pawiaka" - generał żandarmerii; "Niebezpieczny raj" - Heyst, "Dzieje grzechu" - Pochroń, "Pod Twoją obronę" - chirurg, "Prokurator Alicja Horn" - profesor Brunicki, "Szpieg w masce" - kierownik agentury Pedro, "Młody las" - dyrektor Starogrenadzki, "Pan Twardowski" - narzeczony Nety, "Róża" - Benedykt Czarowic, "Gehenna" - stryj Ani - Kościesza,"Granica" - plenipotent Czechliński; "Kobiety nad przepaścią" - właściciel knajpy Muller, "O czym się nie mówi" - Kornblum, dyrektor kabaretu "Orfeum", "Żona i nie żona" - Stanisław Geist, "Kłamstwo Krystyny", Klimkiewicz, właściciel " Autokoncernu".Po wybuchu II wojny światowej początkowo prowadził kawiarnię przy Teatrze Polskim, zlikwidowaną po przejęciu budynku na okupacyjny "Theater der Stadt Warschau"  Dyrektor tej placówki, kolaborant Igo Sym przekonał Samborskiego do występów w teatrach jawnych, przyjął obywatelstwo niemieckie i wystąpił w antypolskim filmie Heimkehr G. Ucicky’ego - 1941. ,  jako bumistrz (rola niezwykle podobna do roli, stryja Kościeszy w "Gehennie"). Prawdopodobnie Samborski zdecydował się na taką współpracę, żeby chronić swoją żonę, która z pochodzenia była Żydówką.  Wyrokiem podziemnego trybunału polskiego skazany na infamię za "uprawianie antypolskiej propagandy połączonej z lżeniem narodu i państwa polskiego". Po wykonaniu przez polskie podziemie wyroku na Igo Symie,  Samborski w obawie przed karą uciekł do Austrii, kontynuował karierę aktorską pod pseudonimem Gottlieb Sambor; wystąpił jeszcze w dwóch filmach , ostatnich  wyprodukowanych przez przemysł filmowy III Rzeszy. W 1948 r po zaocznym wyroku polskiego sądu skazującym go na dożywocie za współpracę z okupantem, wyjechał do Ameryki Południowej, dalsze jego losy i dokładna data śmierci nie są znane - zmarł prawdopodobnie w Argentynie po roku 1970.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  Heimkehr                                                                                                                                                                                                - filmowa historia rozgrywa się od marca do września 1939 roku na polskim Wołyniu w miasteczku koło Łucka. Niemcy – potulni i prawi obywatele II Rzeczpospolitej – są prześladowani przez brutalnych, żądnych krwi prymitywnych Polaków. Sceny konfrontacji polsko-niemieckich pełne są przemocy – m.in. lincz niemieckiego doktora, który odmawia śpiewania polskiego hymnu , napad polskich bandytów na bezbronną Niemkę zakończony ukamienowaniem. „Powrót do ojczyzny” kończy się sceną, w której komendant polskiego więzienia wydaje rozkaz rozstrzelania – nomen omen 1 września 1939 roku – Niemców przyłapanych na słuchaniu radiowego przemówienia Hitlera. Na moment przed egzekucją słychać silniki nadlatujących Messerschmittów... Bohaterskie Luftwaffe pojawia się z odsieczą niemal w ostatniej chwili – wyrwani śmierci Niemcy będą mogli w końcu powrócić do swojej ojczyzny.
Światowa premiera „Powrotu do ojczyzny” odbyła się 31 sierpnia 1941 roku w Wenecji -  film dostał nagrodę od włoskiego Ministra Kultury, w Austrii obraz pokazano po raz pierwszy 10 października 1941 r, w Berlinie niecałe dwa tygodnie później. Nad pracami filmowymi specjalną opiekę roztoczył Heinrich Himmler, a Joseph Goebbels przyznał „Powrotowi do ojczyzny” w roku 1942 zaszczytne miano „Filmu Narodu”. W roli głównej wystąpiła gwiazda kina austriackiego – Paula Wessely – ulubienica Goebbelsa, później nazwana „austriacką aktorką stulecia” (zmarła w Wiedniu w roku 2000). Laureatka literackiej nagrody Nobla Elfride Jelinek - również Austriaczka, powiedziała o filmie „Powrót do ojczyzny”: - „ Heimkehr z udziałem Wessely był jednym z najnikczemniejszych filmów propagandowych Trzeciej Rzeszy. Perfekcyjnie zrobiona rozrywka służąca podjudzaniu mas”.