ADOLF   DYMSZA

Właściwie  Adolf  Bagiński. Urodził się 7 kwietnia 1900 r  w  Warszawie. Aktor kabaretowy  i  filmowy - Dodek. Początkowo pracował w kancelarii jednego z warszawskich notariatów. Był aktorem półamatorskiego Teatru im S. Staszica. Wymyślił sobie  pseudonim Scipio  del  Scampio, ale  jego siostra, która  odebrała  telefon  w  sprawie  jego  pseudonimu  artystycznego, czy  nie  potrafiła  tego  wymówić ,  czy  też  zgubiła  karteczkę, naprędce  wymyśliła Dymszę  i  tak  już  zostało. W latach 1918-20 , związał się z  teatrzykiem  Miraż, gdzie był inspicjentem i aktorem,  występował  w  teatrach  Warszawy  Grodna  i  Mińska   po  powrocie do Warszawy  uczył  tańca  i  grał  w  teatrzykach rewiowych.  Od  1925 r  występował  w  kabarecie  - Qui Pro  Quo - tu ujawnił się  jego talent komiczny, grał  w skeczach pisanych  dla  niego  przez   Juliana  Tuwima - z   którym  przyjaźnił  się  do końca  życia  poety. Rozbawiał  monologami, skeczami  i piosenkami  na scench kabaretowych Cyrulika Warszawskiego, Bandy, Reksa i wielu scen  w całym kraju. Stał  się  znanym aktorem  rewiowym, był  utalentowanym piosenkarzem. W  1930  r  ożenił się  z  Zofią  Olechniczówną  artystką  estradową. Wystąpił  już  w  kinie  niemym, ale  te  filmy  zaginęły  i  niewiele  o  nich  wiadomo, natomiast  filmy  dzwiękowe  z  których  pierwszy - "Wiatr  od  morza"  z  1930 r  przynosły  mu   rozgłos  i  popularność,  miał  nieprzeciętny  talent  komiczny,  jego kariera   rozwijała  się  bardzo   szybko - rok  1935  określano  Rokiem Dymszy. Dzięki ekspresji, technice aktorskiej i wrodzonemu komizmowi był angażowany do śmiesznych ról. Był  barwną  postacią  warszawskiego  teatru,  jego  żywiołowy  temperament, witalność  - przeszedł  do  legendy  jako teatralny  kawalarz. Do wybuchu  wojny   wystąpił   w  około  3o  filmach m.in. "Każdemu  wolno  kochać"; "Niedorajda"; "Paweł  i  Gaweł"; "Robert  i  Bertrand"; "Dodek  na  wojnie" ;  "Antek -  policmajster"; "Sportowiec  mimo  woli". Podczas   wojny  występował   w  teatrach  jawnych  kontrolowanych przez   niemców;  Komedia; Nowości; Niebieski   motyl;  Jar-mimo  zakazu  podziemnego  ZASP-u.  Zrobił  to  prawdopodobnie  dlatego, że  miał na  utrzymaniu  trzy  malutkie  córeczki  a  żona  załamana,  w depresji, nie była  dla  niego  wsparciem (jeszcze przed wojną stracili  troje  swoich dzieci)  grał,  bo  tylko tak  potrafił  zapewnić  byt  swojej  rodzinie. W   1943 r  gestapo  aresztowało  Czesława  Skoniecznego  Dymsza   który,  był   jego  serdecznym  przyjacielem   poszedł  na   Szucha  gdzie   mieściło  się  gestapo  i   dzięki   jego  show  - przyjaciel   został  uwolniony,  jednak  pamiętano   mu   tylko, że  występował   dla  gestapowców. Bardzo  to  przeżył .  Po wojnie  został   ukarany przez sąd koleżeński ZASP-u:  zakazem  występów  do końca  1945 r;  5 -letnim  zakazem  grania  w  Warszawie,  musiał  przekazywać  15% swoich  honorariów   na  Dom  Aktora  w  Skolimowie  i  przez pewien  czas  zamiast  jego nazwiska   na  plakatach  widniały  trzy  gwiazdki. Przeniósł  się  do  Łodzi , występował  w Teatrze  Syrena  i  Powszechnym. Zagrał  jeszcze  tylko  w  8  filmach m.in. - "Skarb";  "Irena  do  domu"; "Nikodem  Dyzma" ; "Cafe  pod  minogą"  i  jako ostatni  film jemu poświęcony - "Pan Dodek". W 1951 r powrócił  do  Warszawy  i  do  emerytury   w  1977 r  był  aktorem  Teatru  Syrena. Ciężko  chorował  - postępujące  zniedołężnienie  sprawiło, że  ostatnie  lata  życia  spędził  w  Domu  Opieki  Społecznej   Wzgórze Kalwarii, tam  20 sierpnia 1975 r  zmarł . Spoczywa  na  Cmentarzu  Powązkowskim  w  Warszawie. Jedna  z  jego  córek - czwarta - Anita  także  była  aktorką.